Konwencja o pracy na morzu z 2006 r.

PREAMBUŁA

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,

Zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 7 lutego 2006 na dziewięćdziesiątej czwartej sesji,

Pragnąc stworzyć jednolity, spójny akt prawny zawierający w możliwie najszerszym zakresie wszystkie aktualne normy istniejących międzynarodowych konwencji i zaleceń dotyczących pracy na morzu, jak również podstawowych zasad, które zawarte zostały w innych międzynarodowych Konwencjach, w szczególności:

Konwencji Nr 29 dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. ;

Konwencji Nr 87 dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r.;

Konwencji Nr 98 dotyczącej stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r.;

Konwencji Nr 100 dotyczącej jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości z 1951 r.;

Konwencji Nr 105 dotyczącej zniesienia pracy przymusowej z 1957 r.;

Konwencji Nr 111 dotyczącej dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu z 1958 r.;

Konwencji Nr 138 dotyczącej najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia z 1973 r.;

Konwencji   Nr   182   dotyczącej   zakazu   i   natychmiastowych   działań   na   rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci z 1999 r.; oraz

Pamiętając o podstawowym mandacie Organizacji, którym jest promowanie godnych warunków pracy,

Odwołując się do Deklaracji MOP dotyczącej fundamentalnych zasad i praw w pracy z 1998 r.,

Pamiętając, że marynarze objęci są postanowieniami innych dokumentów MOP i posiadają inne prawa ustanowione jako podstawowe prawa i wolności dotyczące wszystkich osób,

Biorąc pod uwagę fakt, że ze względu na globalną naturę transportu morskiego marynarze potrzebują szczególnej ochrony,

Pamiętając, że międzynarodowe normy bezpieczeństwa statków, bezpieczeństwa osób na nich pracujących i zarządzania bezpieczną eksploatacją statków określone w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r., wraz z późniejszymi poprawkami, w Konwencji w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu z 1972 r., wraz z późniejszymi poprawkami, w wymogach dotyczących szkolenia i kompetencji marynarzy w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., wraz z późniejszymi poprawkami,

Pamiętając, że Konwencja Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 10 grudnia 1982 r. ustanawia ogólne ramy prawne dla wszelkiej działalności na oceanach i morzach i ma strategiczne znaczenie jako baza dla narodowych, regionalnych i globalnych działań i współpracy w sektorze morskim oraz że istnieje potrzeba podtrzymania jej integralności,

Pamiętając, że Artykuł 94 Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 r., ustanawia obowiązki państwa bandery odnośnie do, między innymi, warunków pracy, składu osobowego załóg oraz kwestii społecznych na statkach podnoszących jego banderę,

Pamiętając o ustępie 8 artykułu 19 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, który stwierdza, że w żadnym razie uchwalenie jakiejkolwiek konwencji lub zalecenia przez Konferencję lub ratyfikowanie konwencji przez Członka nie może mieć wpływu na żadną ustawę, decyzję, zwyczaj lub układ zapewniający zainteresowanym pracownikom bardziej korzystne warunki aniżeli te, które przewiduje konwencja lub zalecenie,

Postanawiając, że nowy dokument powinien być zaprojektowany w taki sposób, by zyskać możliwie najszerszą akceptację rządów, armatorów i marynarzy stosujących się do zasad godnej pracy, że powinien stwarzać możliwość jego szybkiego uaktualniania oraz skutecznego wdrożenia,

podjąwszy decyzję o przyjęciu niektórych wniosków na rzecz realizacji takiego aktu prawnego, który jest jedynym przedmiotem obrad sesji oraz

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę międzynarodowej konwencji,

przyjmuje w dniu dwudziestego trzeciego lutego roku dwa tysiące szóstego następującą Konwencję, która otrzyma nazwę Konwencja o pracy na morzu z 2006 r.

 

ZOBOWIĄZANIA OGÓLNE

ARTYKUŁ I

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję zobowiązuje się w pełni przestrzegać jej postanowień w sposób określony w Artykule VI w celu zabezpieczenia praw marynarzy do zatrudnienia na godnych warunkach.

2. Członkowie  będą ze  sobą współpracować  w  celu   skutecznego  wdrożenia  i egzekwowania niniejszej Konwencji.

 

DEFINICJE I ZAKRES ZASTOSOWANIA

ARTYKUŁ II

1. Dla celów niniejszej Konwencji i o ile konkretne przepisy nie będą stanowiły inaczej, określenia:

(a) właściwa  władza   oznacza   ministra,   departament   rządowy   i   inne   władze uprawnione do wydawania i wprowadzania w życie przepisów, zarządzeń i innych instrukcji    mających   moc   prawną   w   odniesieniu   do   przedmiotu   danego postanowienia;

b) deklaracja zgodności oznacza deklarację, o której mówi Prawidło 5.1.3;

(c) tonaż brutto oznacza tonaż brutto obliczony zgodnie z przepisami dotyczącymi pomierzania zawartymi w Załączniku I do Międzynarodowej konwencji w sprawie pomierzania statków z 1969 r., lub jakiejkolwiek późniejszej konwencji w tej sprawie; dla statków objętych tymczasowym planem pomierzania przyjętym przez Międzynarodową Organizację Morską całkowity tonaż określony jest zgodnie z kolumną UWAGI Międzynarodowego świadectwa pomiarowego (1969 r.);

(d) morski certyfikat pracy oznacza certyfikat, o którym jest mowa w Prawidle 5.1.3;

(e) wymagania niniejszej Konwencji oznacza wymagania zawarte w niniejszych Artykułach i w Prawidłach oraz części A Kodeksu niniejszej Konwencji;

(f) marynarz  oznacza  każdą  osobę  zatrudnioną lub   pracującą w jakimkolwiek charakterze na statku, do którego odnosi się niniejsza Konwencja;

(g) marynarska umowa o pracę obejmuje zarówno umowę o pracę jak też artykuły umowy;

(h) nabór marynarzy i służby pośrednictwa pracy oznaczają każdą osobę, spółkę, instytucję, agencję lub inną organizację, w sektorze publicznym lub prywatnym, która zajmuje się naborem marynarzy w imieniu armatorów lub kierowaniem marynarzy do pracy na statkach;

(i) statek oznacza statek inny niż ten, który pływa wyłącznie na wodach śródlądowych przyległych do lądu, wodach osłoniętych lub na obszarach, gdzie obowiązują przepisy portowe;

(j) armator oznacza właściciela lub inną organizację lub osobę, taką jak menedżer, agent lub osoba wynajmująca statek, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za funkcjonowanie statku i która, przyjmując taką odpowiedzialność, zgodziła się przejąć obowiązki nałożone na armatorów zgodnie z niniejszą Konwencją, bez względu na to, czy jakakolwiek inna organizacja lub osoba wypełnia pewne obowiązki w imieniu armatora.

2. O ile nie zostanie wyraźnie stwierdzone inaczej niniejsza Konwencja dotyczy wszystkich marynarzy.

3. W przypadku wątpliwości dotyczących tego, czy pewne kategorie osób można uważać za marynarzy w kontekście niniejszej Konwencji, kwestia ta zostanie rozstrzygnięta przez właściwą władzę działającą na terytorium Członków po konsultacji z zainteresowanymi tą kwestią organizacjami armatorów i marynarzy.

4. O ile nie zostanie stwierdzone inaczej, niniejsza Konwencja dotyczy wszystkich statków,  stanowiących  własność  publiczną lub  prywatną,   których  przeznaczeniem jest działalność  komercyjna,  innych  niż  statki  wykorzystywane  do połowu  lub  podobnych rodzajów działalności i statków o tradycyjnej budowie takich jak „dhows” lub dżonki.

Niniejsza Konwencja nie dotyczy okrętów wojennych lub pomocniczych.

5. W przypadku wątpliwości czy niniejsza Konwencja dotyczy danego statku lub określonej kategorii statków, kwestia ta zostanie określona przez właściwą władzę każdego Członka po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy.
6. Tam  gdzie  właściwa władza uzna,   że  nie  byłoby  rozsądne  lub  praktyczne zastosowanie pewnych elementów Kodeksu, o którym mowa w Artykule VI, ustęp 1, do danego statku lub konkretnej kategorii statków podnoszących banderę Członka, odpowiednie postanowienia Kodeksu nie będą miały zastosowania w zakresie, w którym dana kwestia regulowana jest odmiennie przez prawo krajowe bądź układy zbiorowe pracy lub inne dokumenty.    Przyjęcie   takiego    stanowiska   wymaga   konsultacji    z   zainteresowanymi organizacjami  armatorów i  marynarzy i może dotyczyć tylko  statków o tonażu brutto mniejszym niż 200 ton, nie odbywających podróży międzynarodowych.

7. O każdym wyłączeniu, o którym mowa w punktach 3 lub 5 lub 6 niniejszego Artykułu Członek poinformuje Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, który powiadomi Członków Organizacji.

8. O ile nie zostanie stwierdzone inaczej  odniesienia do niniejszej Konwencji są jednocześnie odniesieniami do Prawideł i Kodeksu.

 

FUNDAMENTALNE PRAWA I ZASADY

Artykuł III

Każdy Członek upewni się, że przepisy prawne obowiązujące na jego terytorium respektują, w kontekście niniejszej Konwencji, podstawowe prawa do

(a) wolności zrzeszania się i skutecznego uznania prawa do rokowań zbiorowych;

(b) eliminacji wszystkich form pracy przymusowej lub obowiązkowej;

(c) skutecznej likwidacji pracy dzieci; i

(d) likwidacji dyskryminacji w dziedzinie zatrudnienia i wykonywania zawodu.

 

ZATRUDNIENIE MARYNARZY I PRAWA SPOŁECZNE

Artykuł IV

  1. Każdy marynarz ma prawo do bezpiecznego miejsca pracy, które spełnia normy
    bezpieczeństwa.
  2. Każdy marynarz ma prawo do sprawiedliwych warunków zatrudnienia.

3. Każdy marynarz ma prawo do godnych warunków życia i pracy na statku.
4.Każdy   marynarz   ma   prawo   do   ochrony   zdrowia,   opieki   medycznej,   opieki

społecznej i innych form ochrony socjalnej.

5. Każdy Członek zapewni, w granicach swojego ustawodawstwa, że prawa marynarzy w zakresie warunków zatrudnienia oraz ich prawa socjalne określone w poprzednich ustępach niniejszego Artykułu są w pełni wprowadzone w życie zgodnie z wymogami Konwencji. O ile nie zostanie to inaczej stwierdzone w Konwencji, takie wprowadzenie w życie może być osiągnięte poprzez krajowe przepisy prawne, poprzez układy zbiorowe pracy lub inne stosowane środki bądź praktykę.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ W ZAKRESIE WDRAŻANIA I EGZEKWOWANIA

Artykuł V

1. Każdy   Członek   wdroży   i   egzekwować   będzie   przepisy   prawne   lub   inne
rozwiązania,   które  przyjął  w  celu  wypełnienia  zobowiązań  wynikających  z  niniejszej
Konwencji w odniesieniu do statków i marynarzy podlegających jego ustawodawstwu.

  1. Każdy Członek będzie efektywnie sprawować jurysdykcję i kontrolę nad statkami
    podnoszącymi jego banderę, ustanawiając system zapewniający stosowanie się do wymagań
    niniejszej  Konwencji,  włączając w to regularne  inspekcje,  sprawozdania,  monitoring i
    postępowanie prawne zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa.
  2. Każdy Członek zapewni, że statki podnoszące jego banderę będą posiadać morski
    certyfikat pracy i deklarację zgodności wymagane przez niniejszą Konwencję.

 

  1. Statek, do którego odnosi się niniejsza Konwencja, może, zgodnie z prawem
    międzynarodowym, zostać poddany inspekcji przez Członka innego niż państwo bandery, gdy
    statek znajduje  się w jednym  z jego portów,  w celu  stwierdzenia czy  statek  spełnia
    wymagania niniejszej Konwencji.
  2. Każdy Członek będzie skutecznie sprawował swą jurysdykcję i kontrolę nad
    służbami naboru i pośrednictwa pracy marynarzy, jeśli takowe działają na jego terytorium.
  3. Każdy  Członek zabroni  działań  stanowiących naruszenie wymagań niniejszej
    Konwencji i ustanowi, zgodnie z prawem międzynarodowym, stosowne sankcje lub nakazy
    powzięcia środków zaradczych zgodnie z obowiązującymi na jego terytorium prawami,
    stanowiącymi    odpowiednie   instrumenty   prawne   do   zapobiegania   aktom   naruszenia
    postanowień niniejszej Konwencji.

7. Każdy Członek będzie wypełniać obowiązki wynikające z niniejszej Konwencji w
sposób, który zapewni, że statki podnoszące banderę jakiegokolwiek państwa, które nie
ratyfikowało niniejszej Konwencji, nie będą traktowane lepiej niż podnoszące banderę kraju,
który j ą ratyfikował.

PRAWIDŁA ORAZ CZĘŚCI A I B KODEKSU ARTYKUŁ VI

  1. Prawidła i postanowienia Części A Kodeksu są obowiązkowe. Postanowienia części
    B Kodeksu nie są zobowiązujące.
  2. Każdy Członek podejmuje się przestrzegania praw i zasad zawartych w Prawidłach
    i wdrożenia każdego Prawidła w sposób określony w odpowiednich postanowieniach Części
    A Kodeksu. Ponadto Członek rozpatrzy  należycie wdrożenie swoich obowiązków w sposób
    określony w Części B Kodeksu.
  3. Członek, nie będący w stanie wdrożyć praw i zasad w sposób przewidziany w
    Części A Kodeksu może, o ile Konwencja nie stanowi inaczej, wdrożyć Część A za pomocą
    przepisów prawa lub innych rozwiązań, które są zasadniczo równoważne z postanowieniami
    Części A.
  4. Dla wyłącznego celu ustępu 3 niniejszego Artykułu, każde prawo, przepis, układ
    zbiorowy  pracy  lub  inne  rozwiązanie  będzie  uważane  za  zasadniczo  równoważne,  w
    kontekście niniejszej Konwencji, jeśli Członek upewni się, że:

 

  1. prowadzi do pełnego osiągnięcia ogólnego celu postanowienia lub postanowień Części A
    Kodeksu; oraz
  2. spełnia odnośne postanowienie lub postanowienia Części A Kodeksu.

KONSULTACJE Z ORGANIZACJAMI ARMATORÓW I MARYNARZY

Artykuł VII

Jakiekolwiek odstępstwo, wyłączenie lub inne elastyczne stosowanie niniejszej Konwencji, w odniesieniu do którego Konwencja wymaga konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy może, w przypadkach gdy reprezentatywne organizacje armatorów lub marynarzy nie istnieją na terytorium Członka, nastąpić tylko poprzez konsultację z Komitetem, o którym mowa w Artykule XIII.

WEJŚCIE WŻYCIE Artykuł VIII

  1. Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy zostanie poinformowany o
    formalnych ratyfikacjach niniejszej Konwencji w celu ich zarejestrowania.
  2. Niniejsza Konwencja będzie obowiązywała tylko tych Członków Międzynarodowej
    Organizacji Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.

 

  1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia
    zarejestrowania przez Dyrektora Generalnego ratyfikacji zgłoszonej przez 30 Członków,
    których łączny udział w całkowitym światowym tonażu brutto statków wynosi 33 procent.
  2. Następnie Konwencja wejdzie w życie w stosunku do każdego członka po upływie
    dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

WYPOWIEDZENIE Artykuł IX

1. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może ją wypowiedzieć po upływie dziesięciu lat od daty początkowego wejścia jej w życie, aktem przekazanym Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy i przez niego zarejestrowanym.

Wypowiedzenie   to   nabiera   mocy   dopiero   po   upływie  jednego   roku   od   daty  jego zarejestrowania.

2. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, a który w ciągu jednego roku po upływie dziesięcioletniego okresu, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego Artykułu nie skorzysta z prawa wypowiedzenia określonego w niniejszym artykule, będzie związany postanowieniami niniejszej Konwencji na następne dziesięć lat i następnie będzie mógł ją wypowiedzieć po upływie każdego kolejnego dziesięcioletniego okresu, z zachowaniem warunków określonych w niniejszym Artykule.

SKUTEK WEJŚCIA W ŻYCIE Artykuł X

Niniejsza Konwencja rewiduje następujące Konwencje:

Konwencja Nr 7 dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy w marynarce z

1920 r.

Konwencja Nr 8 dotycząca odszkodowania na wypadek bezrobocia z powodu rozbicia się

statku z 1920 r.

Konwencja Nr 9 dotycząca pośrednictwa pracy dla marynarzy z 1920 r.

Konwencja Nr 16 dotycząca obowiązkowych oględzin lekarskich dzieci i młodocianych

zatrudnionych na statkach z 1921 r.

Konwencja Nr 22 dotycząca umowy najmu marynarzy z 1926 r.

Konwencja Nr 23 dotycząca repatriacji marynarzy z 1926 r.

Konwencja Nr 53 dotycząca minimalnych kwalifikacji zawodowych kapitanów i oficerów

marynarki handlowej z 1936 r.

Konwencja Nr 54 dotycząca płatnych urlopów dla marynarzy z 1936 r.

Konwencja Nr 55 dotycząca obowiązków armatora w razie choroby, wypadku lub śmierci

marynarzy z 1936 r.

Konwencja Nr 56 dotycząca ubezpieczenia marynarzy na wypadek choroby z 1936 r.

Konwencja Nr 57 dotycząca czasu pracy na statkach i stanu załogi z 1936 r.

Konwencja Nr 58 dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy w marynarce

(zrewidowana) z 1936 r.

Konwencja Nr 68 dotycząca zaopatrzenia w żywność i służby wyżywienia załóg na statkach z

1946 r. Konwencja Nr 69 dotycząca świadectwa kwalifikacyjnego kucharzy okrętowych z

1946 r.

Konwencja Nr 70 dotycząca zabezpieczenia społecznego marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 72 dotycząca płatnych urlopów dla marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 73 dotycząca badania lekarskiego marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 74 dotycząca świadectw kwalifikacyjnych starszych marynarzy z 1946 r.

Konwencja Nr 75 dotycząca zakwaterowania załóg statków z 1946 r.

Konwencja Nr 76 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach z 1946 r.

Konwencja Nr 91 dotycząca płatnych urlopów marynarzy (zrewidowana) z 1949 r.

Konwencja Nr 92 dotycząca pomieszczenia załogi na statku (zrewidowana) z 1949 r.

Konwencja Nr 93 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana)

z 1949 r.

Konwencja Nr 109 dotycząca zarobków, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana)

z 1958 r.

Konwencja Nr 133 dotycząca pomieszczenia załogi na statku (postanowienia uzupełniające)

z 1970 r.

Konwencja Nr 134 dotycząca zapobiegania wypadkom marynarzy przy pracy z 1970 r.

Konwencja Nr 145 dotycząca ciągłości zatrudnienia marynarzy z 1976 r.

Konwencja Nr 146 dotycząca corocznego płatnego urlopu dla marynarzy z 1976 r.

Konwencja Nr 147 dotycząca minimalnych norm na statkach handlowych z 1976 r.

Protokół  z   1996  r.   do Konwencji Nr  147  dotyczącej   minimalnych norm  na  statkach

handlowych z 1976 r.

Konwencja Nr 163 dotycząca udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy na morzu i w

porcie z 1987 r.

Konwencja Nr 164 dotycząca ochrony zdrowia i opieki medycznej marynarzy z 1987 r.

Konwencja   Nr   165   dotycząca   zabezpieczenia   społecznego   marynarzy   (zrewidowana)

z 1987r.

Konwencja Nr 166 dotycząca repatriacji marynarzy (zrewidowana) 1987 r.

Konwencja Nr 178 dotycząca inspekcji warunków pracy i życia marynarzy z 1996 r.

Konwencja Nr 179 dotycząca rekrutacji i zatrudnienia marynarzy z 1996 r.

Konwencja Nr 180 dotycząca czasu pracy i stanu załogi na statkach z 1996 r.

FUNKCJE DEPOZYTARIUSZA Artykuł XI

  1. Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy  poinformuje wszystkich
    Członków   Międzynarodowej   Organizacji   Pracy   o   zarejestrowaniu   każdej   ratyfikacji,
    akceptacji i każdego aktu wypowiedzenia, o którym zostanie poinformowany przez Członków
    Organizacji.
  2. Gdy warunki zawarte w ustępie 3 Artykułu VIII zostaną spełnione, Dyrektor
    Generalny zwróci uwagę Członków Organizacji na datę wejścia w życie Konwencji.

Artykuł XII

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy udzieli Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, w celu zarejestrowania, zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych, wyczerpujących informacji o wszystkich aktach ratyfikacji, akceptacji i aktach wypowiedzenia, które zarejestrował zgodnie z niniejszą Konwencją.

SPECJALNY KOMITET TRÓJSTRONNY Artykuł XIII

1. Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy będzie dokonywać ciągłej oceny funkcjonowania niniejszej Konwencji, powołując w tym celu komitet posiadający specjalne kompetencje w zakresie norm dotyczących pracy na morzu.

  1. Komitet zajmujący   się  kwestiami  związanymi  z  funkcjonowaniem  niniejszej
    Konwencji będzie się składał z dwóch reprezentantów nominowanych przez rząd każdego
    Członka, który ratyfikował niniejszą Konwencję oraz reprezentantów armatorów i marynarzy,
    wyznaczonych przez Radę Administracyjną po konsultacji ze Wspólną Połączoną Komisją
    Morską.
  2. Rządowi przedstawiciele Członków, którzy nie ratyfikowali jeszcze niniejszej
    Konwencji mogą uczestniczyć w pracach Komitetu, ale nie będą mieli prawa uczestniczyć w
    głosowaniu dotyczącym jakiejkolwiek kwestii rozważanej w związku z niniejszą Konwencją.
    Rada  Administracyjna  może  zaprosić  inne  organizacje  lub  podmioty  do  wyznaczenia
    przedstawicieli, którzy będą uczestniczyć w obradach Komitetu w charakterze obserwatorów.
  3. Głosy   każdego   przedstawiciela   armatorów   i   marynarzy,   uczestniczącego  w
    obradach Komitetu, będą ważone w taki sposób, by zapewnić zarówno grupie armatorów, jak
    też grupie marynarzy, połowę siły głosu całkowitej liczby rządów reprezentowanych na
    obradach i upoważnionych do głosu.

POPRAWKI DO NINIEJSZEJ KONWENCJI Artykuł XIV

1. Poprawki do wszelkich postanowień niniejszej Konwencji mogą zostać przyjęte
przez Konferencję  Ogólną Międzynarodowej   Organizacji Pracy w ramach  artykułu  19
Konstytucji   Międzynarodowej    Organizacji   Pracy   oraz   reguł   i   procedur   Organizacji
dotyczących przyjmowania Konwencji. Poprawki do kodeksu mogą zostać również przyjęte
zgodnie z procedurami określonymi w Artykule XV.

2. W   przypadku   Członków,   których   ratyfikacje   niniejszej   Konwencji   zostały
zarejestrowane przed przyjęciem  poprawki,  tekst poprawki  zostanie im  przekazany  do
ratyfikacji.

  1. W przypadku innych Członków Organizacji poprawiony tekst Konwencji zostanie
    im przekazany do ratyfikacji zgodnie z artykułem 19 Konstytucji.
  2. Poprawka będzie uważana za przyjętą w dniu, w którym zostaną zarejestrowane
    ratyfikacje poprawki lub poprawionej Konwencji, w zależności od przypadku, przez co
    najmniej 30 Członków z łącznym udziałem w światowym tonażu brutto statków w wysokości
    co najmniej 33 procent.
  3. Poprawka przyjęta w ramach artykułu 19 Konstytucji będzie wiążąca jedynie dla
    tych Członków Organizacji,  których ratyfikacje zostały zarejestrowane przez Dyrektora
    Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy.
  4. W przypadku każdego Członka, o którym mowa w ustępie 2 niniejszego Artykułu
    poprawka wejdzie w życie po upływie   dwunastu miesięcy   od daty przyjęcia poprawki, o
    którym mowa w ustępie 4 niniejszego Artykułu lub po upływie dwunastu miesięcy od daty
    zarejestrowania ratyfikacji poprawki, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

7. Z   zastrzeżeniem   ustępu   9   niniejszego   Artykułu,   w   przypadku   Członków
wspomnianych w ustępie 3 niniejszego Artykułu poprawiona Konwencja wejdzie w życie po
upływie    dwunastu miesięcy od daty przyjęcia poprawki, o której  mowa    w ustępie 4
niniejszego Artykułu lub po upływie    dwunastu miesięcy    od daty zarejestrowania    ich
ratyfikacji Konwencji, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

  1. Członków, których ratyfikacja niniejszej Konwencji została zarejestrowana przed
    przyjęciem poprawki, ale którzy nie ratyfikowali poprawki, niniejsza Konwencja będzie
    obowiązywać bez poprawki.
  2. Każdy Członek, którego ratyfikacja niniejszej Konwencji zostanie zarejestrowana
    po przyjęciu poprawki, ale przed datą, o której mowa ustęp 4 niniejszego Artykułu może, w
    deklaracji towarzyszącej dokumentowi ratyfikacyjnemu, sprecyzować, że ratyfikacja dotyczy
    Konwencji bez poprawki. W przypadku ratyfikacji zawierającej taką deklarację, Konwencja
    zacznie obowiązywać danego Członka 12 miesięcy po dacie rejestracji ratyfikacji. Jeśli
    dokumentowi ratyfikacyjnemu nie towarzyszy taka deklaracja lub, jeśli ratyfikacja zostaje
    zarejestrowana w  dniu,  o którym wspomina ustęp  4  lub  później,  Konwencja zacznie
    obowiązywać  danego Członka po upływie  dwunastu miesięcy  od daty  zarejestrowania
    ratyfikacji i, po wejściu w życie zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu, poprawka będzie
    dla danego Członka wiążąca, o ile nie zostanie w poprawce postanowione inaczej.

POPRAWKI DO KODEKSU ARTYKUŁ XV

  1. Do Kodeksu można wnosić poprawki albo zgodnie z procedurą określoną w
    Artykule XIV albo, o ile nie zostanie w sposób wyraźny postanowione inaczej, zgodnie z
    procedurą przewidzianą w niniej szym Artykule.
  2. Poprawka do Kodeksu może zostać zaproponowana Dyrektorowi Generalnemu
    Międzynarodowego  Biura  Pracy   przez   rząd   każdego   Członka   Organizacji   lub   grupę
    reprezentantów Armatorów lub grupę reprezentantów Marynarzy, które zostały wyznaczone
    na członków Komitetu, o którym mowa w Artykule XIII. Poprawka proponowana przez rząd
    musi  wcześniej   zostać  zaproponowana,   lub   poparta,   przez  przynajmniej   pięć  rządów
    Członków, którzy ratyfikowali Konwencję lub przez grupę przedstawicieli Armatorów lub
    Marynarzy, o których mowa w niniejszym ustępie.
  3. Po stwierdzeniu, że propozycja poprawki spełnia wymagania ustępu 2 niniejszego
    Artykułu Dyrektor Generalny bezzwłocznie przekaże propozycję, łącznie z komentarzami lub
    sugestiami, która uzna za stosowne wszystkim Członkom Organizacji, wraz z zaproszeniem
    do podzielenia się swoimi obserwacjami lub sugestiami dotyczącymi propozycji w okresie 6
    miesięcy lub w innym okresie (który nie będzie krótszy niż trzy miesiące i nie dłuższy niż
    dziewięć miesięcy) określonym przez Radę Administracyjną.

4. Po  zakończeniu  okresu,   o  którym  mowa w ustępie  3   niniejszego  Artykułu
propozycja,  której  towarzyszyć będzie podsumowanie uwag i  sugestii  sformułowanych
zgodnie   z   postanowieniami   niniejszego   ustępu,   zostanie   przekazana   Komitetowi   do
rozważenia na posiedzeniu. Poprawka zostanie uznana za przyjętą przez Komitet, jeśli:

10

  1. na posiedzeniu, na którym propozycja będzie rozważana, reprezentowana będzie
    przynajmniej połowa rządów Członków, którzy ratyfikowali niniejszą Konwencję;
    oraz
  2. co najmniej dwie trzecie członków Komitetu zagłosuje za przyjęciem poprawki; oraz
  3. większość ta będzie reprezentować przynajmniej połowę siły głosu rządów, połowę
    siły głosu Armatorów i połowę siły głosu marynarzy będących członkami Komitetu
    zarejestrowanych  na  posiedzeniu,   na  którym  propozycja  zostanie  poddana  pod
    głosowanie.

 

  1. Poprawki przyjęte zgodnie z ustępem 4 niniejszego Artykułu zostaną przedstawione
    na następnej sesji Konferencji do akceptacji. Taka akceptacja będzie wymagać większości
    dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych delegatów. Jeśli nie uda się uzyskać
    wspomnianej większości, propozycja poprawki wróci do Komitetu w celu ponownego jej
    rozpatrzenia, jeśli Komitet wyrazi taką wolę.
  2. Poprawki zatwierdzone przez Konferencję zostaną notyfikowane przez Dyrektora
    Generalnego   wszystkim   Członkom,   których   ratyfikacje   niniejszej   Konwencji   zostały
    zarejestrowane przed datą zatwierdzenia poprawek przez Konferencję. Tacy Członkowie będą
    dalej zwani „Członkami ratyfikującymi”. Notyfikacja poprawek będzie zawierać odniesienie
    do niniejszego Artykułu i będzie określać okres, w którym można formalnie zgłaszać brak
    zgody. Okres ten będzie wynosić dwa lata od daty notyfikacji, o ile w czasie zatwierdzania
    poprawek Konferencja nie ustaliła innego okresu, który musi wynosić przynajmniej jeden rok.
    Kopia notyfikacji zostanie przekazana innym Członkom Organizacji do wiadomości.
  3. Poprawka zatwierdzona przez Konferencję będzie uznana za przyjętą, o ile, na
    końcu wyznaczonego okresu, nie zostały przedstawione Dyrektorowi Generalnemu formalne
    zgłoszenia braku zgody od więcej niż 40 procent Członków, którzy ratyfikowali Konwencję i
    którzy reprezentują nie mniej  niż 40 procent tonażu brutto statków Członków,  którzy
    ratyfikowali Konwencję.

8. Poprawka uznana za przyjętą wejdzie w życie sześć miesięcy po zakończeniu
wyznaczonego okresu na terytorium wszystkich Członków ratyfikujących, z wyjątkiem tych,
którzy formalnie wyrazili swój brak zgody zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu i nie
wycofali takiego braku zgody zgodnie z ustępem 11.

Jednakże:

(a) przed końcem ustalonego okresu każdy Członek ratyfikujący może powiadomić
Dyrektora Generalnego,  że poprawka będzie  dla niego wiążąca dopiero po
późniejszej wyrażonej notyfikacji jej przyjęcia; oraz

(b) przed   datą  wejścia   w   życie   poprawki   każdy   Członek   ratyfikujący   może
powiadomić Dyrektora Generalnego, że nie wprowadzi poprawki przez wskazany
okres.

9. Poprawka, która jest przedmiotem powiadomienia, o którym mowa w ustępie 8(a)
niniejszego   Artykułu,   wejdzie   w   życie   na   terytorium   Członka   wydającego   takie
powiadomienie sześć miesięcy po tym jak Członek ten powiadomił Dyrektora Generalnego o
akceptacji poprawki lub w dniu, w którym poprawka po raz pierwszy wchodzi w życie, w
zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

11

  1. Okres, o którym mowa w ustępie 8(b) niniejszego Artykułu, nie będzie przekraczał
    1 roku od daty wejścia w życie poprawki lub wykraczał poza taki dłuższy okres, jaki może
    być wyznaczony przez Konferencję w chwili zatwierdzania poprawki.
  2. Członek, który formalnie zgłosił brak zgody odnośnie do poprawki, może wycofać
    swój brak zgody w każdej chwili. Jeśli Dyrektor Generalny otrzyma powiadomienie o takim
    wycofaniu po tym jak poprawka weszła w życie, poprawka zacznie obowiązywać danego
    Członka po upływie sześciu miesięcy od daty zarejestrowania powiadomienia.

 

  1. Po wejściu poprawki w życie Konwencja może być ratyfikowana tylko w
    poprawionej formie.
  2. W zakresie, w jakim morski certyfikat pracy dotyczy kwestii, które reguluje
    wprowadzona w życie poprawka do Konwencji:

(a) Członek, który przyjął poprawkę nie będzie zobowiązany do rozszerzenia korzyści
wynikających  z  Konwencji   w  odniesieniu   do  morskich   certyfikatów  pracy
wydawanych statkom podnoszącym banderę innego Członka, który:

(i) zgodnie z ustępem 7 niniejszego Artykułu formalnie zgłosił brak zgody odnośnie do poprawki i nie wycofał takiego braku zgody; lub

(ii) zgodnie z ustępem 8(a) niniejszego Artykułu powiadomił, że przyjęcie przez niego poprawki zależy od późniejszej wyrażonej notyfikacji i nie przyjął poprawki; oraz

(b) Członek, który przyjął poprawkę rozszerzy korzyści wynikające z Konwencji w
odniesieniu do morskich certyfikatów pracy wydawanych statkom podnoszącym
banderę innego Członka, który powiadomił, zgodnie z ustępem 8(b) niniejszego
Artykułu, że nie wprowadzi w życie poprawki przez okres wyznaczony zgodnie z
ustępem 10 niniejszego Artykułu.

JĘZYKI AUTENTYCZNE Artykuł XVI

Teksty angielski i francuski niniejszej Konwencji są jednakowo autentyczne.

12

WYJAŚNIENIA DOTYCZĄCE PRAWIDEŁ I KODEKSU KONWENCJI O PRACY NA MORZU

  1. Niniejsza nota wyjaśniająca, nie stanowiąca części Konwencji o pracy na morzu,
    stanowi w zamierzeniu ogólny przewodnik po Konwencji.
  2. Konwencja składa się z trzech różnych,  ale powiązanych części:  Artykułów,
    Prawideł i Kodeksu.

3. Artykuły  i  Prawidła ustanawiają podstawowe  prawa,  zasady  i  zobowiązania
Członków ratyfikujących Konwencję. Artykuły i Prawidła mogą zostać zmienione tylko przez
Konferencję w ramach artykułu 19 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy (patrz
Artykuł XIV Konwencji).

4. Kodeks zawiera szczegóły wdrażania Prawideł. Zawiera Część A (obowiązujące
Normy) i Część B (niezobowiązujące Wytyczne). Kodeks może być zmieniany według
uproszczonej procedury określonej w Artykule XV Konwencji. Ponieważ Kodeks dotyczy
uszczegółowionej procedury wdrażania, poprawki do niego muszą zawierać się w ogólnym
zakresie Artykułów i Prawideł.

5. Prawidła i Kodeksy podzielone są na ogólne obszary stanowiące pięć Tytułów:
Tytuł 1: Minimalne wymagania dla marynarzy do pracy na statku

Tytuł 2: Warunki zatrudnienia

Tytuł 3: Pomieszczanie, ułatwienia rekreacyjne, żywność i służba wyżywienia Tytuł 4: Ochrona zdrowia, opieka medyczna i zabezpieczenie społeczne Tytuł 5: Zgodność i egzekwowanie

6. Każdy Tytuł zawiera grupy postanowień dotyczących konkretnego prawa lub
zasady (lub środków ich wdrażania w Tytule 5) związanych numeracją. Pierwsza grupa w
Tytule 1, na przykład, składa się z Prawidła 1.1, Normy A1.1 i Wytycznej B1.1, dotyczących
minimalnego wieku.

7. Konwencja ma trzy główne cele:

  1. ustanowić poprzez swoje Artykuły i Prawidła pełny zestaw praw i zasad;
  2. umożliwić, poprzez Kodeks, znaczny stopień elastyczności w sposobie wdrażania
    praw i zasad przez Członków; oraz
  3. zapewnić, poprzez Tytuł 5, że prawa i zasady są odpowiednio przestrzegane i
    egzekwowane.

8. Istnieją dwa główne obszary służące elastyczności wdrażania: jeden to możliwość
by Członek, tam gdzie to konieczne (patrz Artykuł VI, ustęp 3), wdrażał szczegółowe
wymagania Części  A Kodeksu poprzez  środki  zasadniczo równoważne pod względem
merytorycznym (jak definiuje Artykuł VI, ustęp 4).

9. Drugi  obszar elastyczności wdrażania stwarza sformułowanie obowiązkowych
wymagań odnośnie do wielu przepisów Części A w sposób bardziej ogólny, pozostawiając
szerszy zakres wyboru w kwestii działań na poziomie krajowym. W takich przypadkach
wskazówki dotyczące wdrażania znajdują się w nieobowiązkowej Części B Kodeksu. W ten
sposób Członkowie, którzy ratyfikowali niniejszą Konwencję, mogą przystąpić do działań,
których wymaga się od nich zgodnie z ogólnymi zobowiązaniami w Części A, jak też do

13

działań, które nie będą koniecznie wymagane. Na przykład Norma A4.1 wymaga, by na wszystkich statkach istniał dostęp do lekarstw koniecznych do udzielania pomocy medycznej na pokładzie statku (ustęp 1(b)) oraz aby „posiadały na pokładzie apteczkę” (ustęp 4(a)). Wypełnienie w dobrej wierze wspomnianego wymogu oznacza coś więcej niż po prostu posiadanie apteczki na pokładzie każdego statku. Precyzyjniejszą wskazówkę zawiera Wytyczna B4.1.1 (ustęp 4), której celem jest zapewnienie, by zawartość apteczki była odpowiednio przechowywana i utrzymywana.

10. Członkowie, którzy ratyfikowali niniejszą Konwencję nie są związani wytycznymi i, jak wskazują postanowienia zawarte w Tytule 5 dotyczące kontroli państwa portu, inspekcje będą zajmować się jedynie kwestią wypełniania wymagań niniejszej Konwencji (Artykuły, Prawidła i normy w Części A). Jednakże na podstawie ustępu 2 artykułu VI wymaga się jednak od Członków pełnego rozpatrzenia swych obowiązków wynikających z Części A Kodeksu w sposób przewidziany przez Część B. Jeśli po pełnym rozpatrzeniu uwzględnieniu odpowiednich Wytycznych Członek postanowi przyjąć inne rozwiązania, zapewniające odpowiednie przechowanie, użytkowanie i utrzymanie zawartości apteczki, posługując się powyższym przykładem, jak wymaga Norma określona w Części A, jest to do przyjęcia. Z drugiej strony, stosując się do wytycznych zawartych w Części B, dany Członek, jak również organy MOP odpowiedzialne za ocenę wdrożenia międzynarodowych Konwencji dotyczących pracy, mogą mieć pewność bez dodatkowej analizy, że kroki podjęte przez Członka są właściwe do wdrożenia obowiązków określonych w Części A, do których odnosi się wytyczna.

14

PRAWIDŁA I KODEKS

15

TYTUŁ 1. MINIMALNE WYMAGANIA DLA MARYNARZY DO PRACY NA STATKU

Prawidło 1.1 – Minimalny wiek

Cel: Zapewnienie, że na statku nie będą pracować osoby poniżej minimalnego wieku

1. Żadna  osoba  poniżej   minimalnego  wieku  nie  może  zostać  zatrudniona  ani
zaangażowana do pracy ani pracować na statku.

2. Minimalny wiek w momencie początkowego wejścia w życie Konwencji wynosi 16
lat.

3. Wyższy minimalny wiek będzie wymagany w okolicznościach określonych w
Kodeksie.

Norma A1.1 – Minimalny wiek

  1. Zabrania się zatrudniania, angażowania do pracy oraz podejmowania pracy na
    statku przez osoby w wieku poniżej 16 lat.
  2. Zabrania się wykonywania pracy nocnej przez marynarzy w wieku poniżej 18 lat.
    Dla celów niniejszej Normy „noc” definiowana jest zgodnie z krajowym prawem i praktyką.
    Obejmuje okres przynajmniej dziewięciu godzin, zaczynający się nie później niż o północy i
    kończący nie wcześniej niż o 5 rano.
  3. Właściwa władza może zezwolić na wyjątek wobec stosowania się do zakazu
    nocnej pracy w sytuacji gdy:

(a) doznałoby uszczerbku skuteczne szkolenie marynarzy zgodnie z ustalonymi programami i
procedurami; lub

(b) specyficzny charakter służby lub program szkoleniowy wymaga, by marynarze objęci
wyjątkiem wykonywali służbę w nocy, a władze ustalą, po konsultacji z organizacjami
armatorów i marynarzy, że praca ta nie będzie szkodliwa dla ich zdrowia lub dobrego
samopoczucia.

4. Zatrudnienie, zaangażowanie do pracy lub praca marynarzy w wieku poniżej 18 lat
zabroniona jest tam, gdzie może to zagrozić ich zdrowiu i bezpieczeństwu. Rodzaje takiej
pracy będą określone przez krajowe przepisy prawne lub właściwą władzę po konsultacji z
organizacjami     armatorów     i     marynarzy,     przy     uwzględnieniu     odnośnych     norm
mi ędzy narodowy ch.

Wytyczna B1.1 – Minimalny wiek

1. Wprowadzając regulacje warunków pracy i życia, Członkowie powinni zwracać szczególną uwagę na potrzeby osób młodocianych w wieku poniżej 18 lat.

Prawidło 1.2 – Świadectwo zdrowia

Cel: Zapewnienie, że wszyscy marynarze będą z medycznego punktu widzenia zdolni do pełnienia służby na morzu.

1. Marynarze nie będą pracować na statku bez świadectwa stwierdzającego medyczną zdolność do wykonywania ich obowiązków.

16

2. Wyjątki mogą być dozwolone tylko w sytuacjach określonych w Kodeksie.

Norma A1.2 – Świadectwo zdrowia

  1. Właściwa władza będzie wymagać,  by  przed rozpoczęciem  pracy  na  statku
    marynarze posiadali ważne świadectwo zdrowia potwierdzające, że są z medycznego punktu
    widzenia zdolni do pełnienia służby na morzu.
  2. W celu zapewnienia, że świadectwa zdrowia faktycznie odzwierciedlają stan
    zdrowia marynarzy w kontekście obowiązków, które mają wykonywać, właściwa władza
    określi, po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy oraz biorąc pod uwagę
    odpowiednie wytyczne międzynarodowe, o których mowa w Części B niniejszego Kodeksu,
    naturę badania medycznego i świadectwa zdrowia.
  3. Niniejsza Norma  nie  wpływa na  obowiązki  wynikające  z Międzynarodowej
    konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz
    pełnienia wacht z 1978 r., wraz z poprawkami (tzw. Konwencja STCW). Świadectwo zdrowia
    wydane zgodnie z wymogami  STCW będzie uznane przez właściwą władzę dla celów
    Prawidła 1.2. W przypadku marynarzy, których nie dotyczy STCW świadectwo zdrowia
    spełniające w stopniu zasadniczym wspomniane wymagania również będzie uznane.
  4. Świadectwo zdrowia może być wydane przez uprawnionego lekarza lub, jak w
    przypadku świadectwa dotyczącego wyłącznie wzroku, przez osobę uznaną przez właściwą
    władzę za odpowiednio wykwalifikowaną do wydania takiego świadectwa. Lekarze muszą się
    cieszyć pełną niezależnością w wydawaniu opinii na podstawie przeprowadzanych przez nich
    badań medycznych.

5. Marynarze,   którym   odmówiono   wydania   świadectwa   lub   mają   narzucone
ograniczenia w zakresie ich zdolności do pracy, szczególnie odnośnie do czasu, charakteru
pracy lub zakresu działalności gospodarczej, będą mieć szansę przeprowadzenia kolejnego
badania  przez  innego  uprawnionego  lekarza  lub   niezależnego  biegłego  w   sprawach
medycznych.

6. Każde świadectwo zdrowia będzie w szczególności stwierdzać, że:

(a) słuch i wzrok marynarza oraz jego zdolność do rozpoznawania kolorów w przypadku, gdy
jego  zdolność  do pracy  uzależniona jest  od zdolności  rozpoznawania kolorów,   są
wystarczająco dobre; oraz

(b) marynarz  nie  cierpi  na  dolegliwość,  która  podczas  pobytu  na  morzu  może  ulec
pogorszeniu lub uczynić go niezdolnym do służby lub narazić zdrowie innych osób na
statku.

7. O ile nie jest wymagany krótszy okres, z uwagi na szczególny charakter służby
wykonywanej przez marynarza lub z uwagi na postanowienia STCW:

  1. świadectwo zdrowia jest ważne przez okres najwyżej dwóch lat, a w przypadku, gdy
    marynarz ma mniej niż 18 lat, maksymalny okres ważności świadectwa wynosi jeden rok;
  2. świadectwo o zdolności do rozpoznawania kolorów będzie ważne maksymalnie przez
    okres sześciu lat.

8. W uzasadnionych przypadkach właściwa władza może zezwolić marynarzowi na
pracę bez ważnego świadectwa zdrowia do czasu zawinięcia do kolejnego portu, gdzie może
otrzymać świadectwo zdrowia od uprawnionego lekarza, pod warunkiem, że:

  1. okres takiego zezwolenia nie przekracza trzech miesięcy; oraz
  2. marynarz posiada świadectwo zdrowia, które niedawno utraciło ważność.

9. Jeśli   świadectwo zdrowia utraci  ważność w trakcie trwania rejsu,  będzie
pozostawać w mocy do czasu zawinięcia statku do kolejnego portu, w którym marynarz może

17

uzyskać świadectwo zdrowia od uprawnionego lekarza, pod warunkiem że okres ten nie przekroczy trzech miesięcy.

10. Świadectwa zdrowia dla marynarzy zatrudnionych na statkach, odbywających podróże w żegludze międzynarodowej, muszą być sporządzone w języku polskim i angielskim.

Wytyczna B1.2 – Świadectwo zdrowia Wytyczna B1.2.1 -Wytyczne międzynarodowe

1. Właściwa władza, lekarze, osoby przeprowadzające badania, armatorzy, przedstawiciele marynarzy i inne osoby zainteresowane przeprowadzeniem badań kandydatów na marynarzy oraz marynarzy pełniących służbę powinni stosować się do Wytycznych MOP/WHO w sprawie wstępnych i okresowych badań lekarskich dla marynarzy, z uwzględnieniem kolejnych wersji, i innych właściwych wytycznych międzynarodowych opublikowanych przez Międzynarodową Organizację Pracy, Międzynarodową Organizację Morską i Światową Organizację Zdrowia.

Prawidło 1.3 – Wyszkolenie i kwalifikacje

Cel: Zapewnienie, że marynarze są odpowiednio wyszkoleni i wykwalifikowani do pełnienia obowiązków na statku

  1. Marynarze nie będą pracować na statku, jeśli nie są odpowiednio wyszkoleni lub
    nie posiadają certyfikatów potwierdzających ich kompetencje i kwalifikacje do wykonywania
    obowiązków.
  2. Marynarzom nie będzie wolno wykonywać pracy na statku, jeśli nie ukończyli
    pomyślnie szkolenia z zakresu bezpieczeństwa osobistego na pokładzie statku.

3. Szkolenia i wydawanie certyfikatów zgodnie z obowiązującymi dokumentami
przyjętymi   przez  Międzynarodową  Organizację  Morską będą uważane   za   spełniające
wymagania ustępów 1 i 2 niniejszego Prawidła.

4. Każdy Członek, którego w czasie ratyfikacji niniejszej Konwencji obowiązywała
Konwencja Nr 74 dotycząca świadectw kwalifikacyjnych starszych marynarzy z 1946 r.,
będzie nadal wykonywał obowiązki wynikające z Konwencji, o ile i dopóki obowiązujące
postanowienia   dotyczące  jej   przedmiotu   nie   zostaną  przyjęte   przez   Międzynarodową
Organizację Morską i nie wejdą w życie, lub dopóki nie upłynie pięć lat od wejścia w życie
niniejszej Konwencji zgodnie z ustępem 3 Artykułu VIII, w zależności od tego, która z tych
dat j est wcześniej sza.

18

Prawidło 1.4 – Nabór i pośrednictwo pracy marynarzy

Cel: Zapewnienie marynarzom dostępu do sprawnego i dobrze zorganizowanego systemu naboru i pośrednictwa pracy marynarzy

1. Wszyscy marynarze będą mieć dostęp do sprawnego, kompetentnego i godnego
zaufania systemu poszukiwania zatrudnienia na statku bez konieczności wnoszenia opłat.

2. Służby  naboru  i  pośrednictwa pracy  marynarzy  funkcjonujące na terytorium
Członka powinny odpowiadać normom określonym w Kodeksie.

3. Każdy Członek będzie wymagał, odnośnie do marynarzy pracujących na statku
podnoszącym jego banderę, by armatorzy, którzy korzystają ze służb naboru i pośrednictwa
pracy marynarzy w krajach i na terytoriach, na których niniejsza Konwencja nie obowiązuje,
stosowali się do wymagań określonych w Kodeksie.

Norma A1.4 – Nabór i pośrednictwo pracy marynarzy

  1. Każdy Członek świadczący publiczne usługi naboru i pośrednictwa pracy dla
    marynarzy zapewni, że usługi takie świadczone będą w sposób uporządkowany, który chroni i
    promuje prawa marynarzy w zakresie zatrudnienia zawarte w niniejszej Konwencji.
  2. Tam gdzie na terytorium Członka działają prywatne podmioty, których podstawą
    funkcją jest nabór i pośrednictwo pracy dla marynarzy, lub które dokonują naboru znaczącej
    liczby marynarzy, wymagane będzie, by podmioty takie działały wyłącznie zgodnie ze
    standaryzowanym systemem licencjonowania lub certyfikacji lub innych form regulacji. Taki
    system będzie ustanowiony i zmieniany tylko po konsultacji z organizacjami armatorów i
    marynarzy. W przypadku wątpliwości, czy niniejsza Konwencja dotyczy danego prywatnego
    podmiotu świadczącego usługi w zakresie naboru i pośrednictwa pracy, kwestia ta zostanie
    rozstrzygnięta przez właściwą władzę działającą na terytorium każdego z Członków po
    konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy. Nie będzie się podejmować kroków
    wspierających   nadmierny   wzrost   liczby   podmiotów   świadczących   usługi   naboru   i
    pośrednictwa pracy.
  3. Postanowienia ustępu 2 niniejszej Normy będą mieć również zastosowanie – w
    zakresie w jakim uznane są przez właściwą władzę, po konsultacji z organizacjami armatorów
    i marynarzy, za właściwe – w kontekście usług naboru i pośrednictwa pracy świadczonych
    przez organizacje marynarzy na terytorium Członka, zapewniających dopływ marynarzy,
    będących   obywatelami tego Członka na statki podnoszące jego banderę. Usługi, których
    dotyczy niniejszy ustęp spełniają następujące warunki:

 

  1. usługa naboru i pośrednictwa pracy prowadzona jest zgodnie z postanowieniami  układu
    zbiorowego pracy pomiędzy tą organizacją i armatorem;
  2. zarówno organizacja marynarzy jak też armator mają siedzibę na terytorium Członka;
  3. Członek posiada prawo lub procedurę autoryzacji bądź rejestracji układów zbiorowych
    pracy, umożliwiającą świadczenie usług z zakresu naboru i pośrednictwa pracy; oraz
  4. usługi naboru i pośrednictwa pracy prowadzone są w sposób uporządkowany i stosowane
    są środki w celu ochrony i promocji praw pracowniczych marynarzy porównywalne z
    określonymi w ustępie 5 niniejszej Normy.

19

4. Żadne z postanowień niniejszej Normy lub Prawidła 1.4 nie będzie interpretowane
jako:

(a) uniemożliwiające Członkowi świadczenie bezpłatnych usług naboru i pośrednictwa pracy
dla marynarzy w ramach polityki zmierzającej  do sprostania potrzebom marynarzy i
armatorów, niezależnie czy usługi te stanowią część publicznych służb zatrudnienia dla
pracowników i pracodawców czy też są z nimi skoordynowane; albo

(b) narzucające   Członkowi   obowiązek   ustanowienia   na   swoim   terytorium   systemu
prywatnych usług naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy.

5. Członek przyjmujący system, o którym mówi ustęp 2 niniejszej Normy będzie, za
pomocą prawa lub innych rozwiązań, co najmniej:

(a) zakazywać podmiotom  świadczącym usługi  naboru i  pośrednictwa pracy używania
środków,  mechanizmów lub  list zmierzających  do przeszkodzenia lub  odwiedzenia
marynarzy od uzyskania zatrudnienia, do którego są zakwalifikowani;

(b) wymagać,  by  żadne  opłaty  za nabór lub  pośrednictwo  pracy  nie były w  sposób
bezpośredni lub pośredni, w całości lub w części, wnoszone przez marynarza, któremu
świadczona jest usługa, za wyjątkiem kosztów otrzymania wymaganego przez prawo
świadectwa zdrowia, krajowej książeczki żeglarskiej i paszportu lub innych podobnych
dokumentów uprawniających do podróży, nie wliczając w to jednakże kosztów uzyskania
wiz, które zostaną poniesione przez armatora; oraz

(c) gwarantować, że podmioty świadczące usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy
na jego terytorium:

(i) posiadają aktualny rejestr wszystkich marynarzy rekrutowanych lub skierowanych do pracy za ich pośrednictwem, który może zostać udostępniony do inspekcji przeprowadzonej przez właściwą władzę;

(ii) dbają o to, by marynarze byli poinformowani o swoich prawach i obowiązkach wynikających z umowy o pracę przed lub w trakcie procesu zatrudnienia i by stworzono im możliwość zapoznania się z ich umowami o pracę przed i po ich podpisaniu oraz by otrzymali kopię umowy;

(iii) sprawdzają, że marynarze rekrutowani lub kierowani do pracy za ich pośrednictwem są wykwalifikowani i posiadają dokumenty niezbędne do wykonywania danej pracy i że umowy o pracę zawierane przez marynarzy są zgodne ze stosownymi prawami i przepisami oraz układami zbiorowymi pracy, które stanowią część umowy o pracę;

(iv) upewniają się, w granicach swych możliwości, że armator dysponuje środkami zabezpieczającymi marynarzy przed pozostawieniem w obcym porcie;

(v) zapoznają się i odpowiadają na wszelkie skargi dotyczące ich działalności i informują właściwą władzę o wszelkich nierozstrzygniętych skargach;

(vi) ustanawiają system ochrony, na drodze ubezpieczenia lub za pomocą innego stosownego rozwiązania, które zrekompensuje marynarzom straty pieniężne, które mogą ponieść w wyniku nieskuteczności usługi naboru i pośrednictwa pracy lub niewypełnienia przez armatora zobowiązań wynikających z umowy o pracę.

6. Właściwa władza będzie ściśle nadzorowała i kontrolowała podmioty świadczące
usługi   naboru  i   pośrednictwa  pracy   dla  marynarzy  na  terytorium   Członka.   Wszelkie
zezwolenia   lub   certyfikaty   lub   podobne   upoważnienia   pozwalające   na   prowadzenie
działalności  polegającej   na  świadczeniu  prywatnych  usług  na  danym  terytorium  będą
przyznawane lub odnawiane tylko po upewnieniu się, że usługa naboru i pośrednictwa pracy
dla marynarzy jest zgodna z krajowym prawem i przepisami.

20

  1. Właściwa władza upewni  się, że istnieją odpowiednie narzędzia i  procedury
    sprawdzania zasadności  skarg dotyczących działalności podmiotów świadczących usługi
    naboru   i   pośrednictwa   pracy   dla   marynarzy,   angażujące,   jeśli   jest   to   potrzebne,
    przedstawicieli armatorów i marynarzy.
  2. Każdy  Członek,  który  ratyfikował  niniejszą Konwencję będzie,  w granicach
    możliwości, informować swoich obywateli o możliwych problemach wynikających z podjęcia
    pracy na statku podnoszącym banderę państwa, które nie ratyfikowało niniejszej Konwencji,
    dopóki nie upewni się, że stosowane są normy równoważne z ustalonymi przez niniejszą
    Konwencję. Rozwiązania przyjęte w tym celu przez Członka, który ratyfikował niniejszą
    Konwencję, nie będą sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu pracowników wymaganą
    przez traktaty, których oba państwa są stronami.
  3. Każdy  Członek,  który  ratyfikował niniejszą Konwencję będzie wymagał,  by
    armatorzy   statków   podnoszących  jego   banderę,   którzy   korzystają  z   usług   naboru   i
    pośrednictwa pracy dla marynarzy świadczonych przez podmioty zarejestrowane w krajach i
    na obszarach, na których niniejsza Konwencja nie obowiązuje, zagwarantuje, w granicach
    możliwości, że wspomniane usługi będą spełniać wymagania niniejszej Normy.

10. Żadne      postanowienia   niniejszej   Normy   nie   będzie   interpretowane  jako
pomniejszające   zobowiązania   i   obowiązki   armatorów   lub   Członka   wobec   statków
podnoszących jego banderę.

Wytyczna B1.4 – Nabór i pośrednictwo pracy Wytyczna B1.4.1 -Wytyczne organizacyjne i operacyjne

1. Wypełniając swoje zobowiązania zgodnie z normą A1.4, ustęp 1, właściwa władza powinna uwzględnić:

  1. przyjęcie koniecznych rozwiązań służących promowaniu efektywnej współpracy między
    podmiotami świadczącymi usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy, zarówno
    publicznymi jak prywatnymi.
  2. potrzeby przemysłu morskiego na poziomie zarówno krajowym jak i międzynarodowym
    w czasie rozwijania programów szkoleniowych dla marynarzy, którzy stanowią część
    załogi   statku   odpowiedzialną  za  bezpieczeństwo   żeglugi   i   operacje   zapobiegania
    zanieczyszczaniu  morza,   przy  współudziale  armatorów,   marynarzy  i   odpowiednich
    ośrodków szkoleniowych;
  3. stworzenie    odpowiednich    warunków    dla    współpracy    między    przedstawicielami
    organizacji  armatorów i marynarzy w organizowaniu i  świadczeniu usług naboru i
    pośrednictwa pracy dla marynarzy, tam gdzie one istnieją;
  4. ustalenie,   przy   zachowaniu  prawa  do   prywatności   i   potrzeby   ochrony   poufności,
    warunków pod jakimi dane osobowe marynarzy mogą być przetwarzane przez podmioty
    świadczące usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy, wliczając w to zbieranie,
    przechowywanie, łączenie i przekazywanie takich danych podmiotom trzecim;
  5. prowadzenie zbioru i analizy wszystkich ważnych informacji na temat rynku pracy w
    zakresie pracy na morzu, włączając w to obecne i spodziewane zatrudnienie marynarzy
    sklasyfikowanych według wieku, płci, stopnia i kwalifikacji oraz wymagań przemysłu
    morskiego, przy czym zbiór danych na temat wieku i płci dopuszczalny jest tylko dla
    celów statystycznych lub w ramach programu zapobiegania dyskryminacji ze względu na
    wiek lub płeć;

21

  1. zapewnienie, że personel odpowiedzialny za nadzór nad podmiotami świadczącymi usługi
    naboru  i   pośrednictwa  pracy   dla  marynarzy,   którzy   mają być   odpowiedzialni   za
    bezpieczeństwo   żeglugi   i   operacje   zapobiegania   zanieczyszczaniu   morza,      jest
    odpowiednio przeszkolony, wliczając w to doświadczenie w pracy na morzu, i posiadają
    odpowiednią wiedzę  na  temat  przemysłu  morskiego,  wliczając  w  to  odpowiednie
    międzynarodowe dokumenty w zakresie wyszkolenia, certyfikacji i standardów pracy;
  2. ustalenie  standardów operacyjnych i  przyjęcie kodeksów postępowania i  etycznych
    praktyk w zakresie usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy; oraz

(h) prowadzenie nadzoru nad systemem licencjonowania i certyfikacji w oparciu o system standardów j akości.

2. Ustanawiając system, o którym mówi Standard A1.4, ustęp 2, każdy Członek powinien uwzględnić wdrożenie i stosowanie wobec zarejestrowanych na jego terytorium podmiotów świadczących usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy wymogu prowadzenia praktyk operacyjnych, których jakość może być poddana weryfikacji. Wspomniane praktyki operacyjne w przypadku prywatnych podmiotów świadczących usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy oraz, w zakresie w jakim to ich dotyczy, publicznych podmiotów świadczących usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy, powinny odnosić się do takich kwestii jak:

  1. badania lekarskie, dokumenty tożsamości marynarzy i inne dokumenty, których marynarz
    może potrzebować do uzyskania zatrudnienia;
  2. utrzymywanie, przy zachowaniu prawa do prywatności i potrzeby ochrony poufności,
    pełnej ewidencji marynarzy korzystających z ich systemu naboru i pośrednictwa pracy,
    która powinna uwzględniać, ale bez ograniczania do wymienionych elementów:

(i)      kwalifikacje marynarzy;

(ii)     opis kariery zawodowej;

(iii)    dane osobowe istotne przy zatrudnieniu; oraz

(iv)     informacje medyczne istotne przy zatrudnieniu;

  1. utrzymywanie aktualnych list statków, na które kierowani są marynarze przez podmioty
    świadczące usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy i zagwarantowanie, że
    będzie   istnieć   możliwość   skontaktowania   się   z   takimi   podmiotami   w   sytuacjach
    awaryjnych przez całą dobę;
  2. procedury zapewniające, że marynarze nie są wyzyskiwani przez podmioty świadczące
    usługi naboru i pośrednictwa pracy dla marynarzy w zakresie oferty zatrudnienia na
    konkretnych statkach lub przez konkretne przedsiębiorstwa;
  3. procedury zapobiegające możliwości wystąpienia wyzysku marynarzy polegającego na
    wpłacie zaliczek lub innych transakcji finansowych pomiędzy armatorem i marynarzami
    prowadzonych przez  podmioty  świadczące usługi  naboru i  pośrednictwa pracy  dla
    marynarzy;
  4. wyraźnego podawania do publicznej wiadomości kosztów, jeśli takie występują, które
    marynarz poniesie w czasie procesu naboru;
  5. zapewnienie, że marynarze otrzymają wszelkie informacje na temat warunków pracy na
    stanowisku, na którym mają zostać zatrudnieni oraz o polityce armatora dotyczącej ich
    zatrudnienia;

(h) procedury, które są w zgodzie z zasadami naturalnej sprawiedliwości w postępowaniu w przypadkach niekompetencji lub braku dyscypliny, zgodne z krajowym prawem i praktyką i, tam gdzie ma to zastosowanie, z układami zbiorowymi pracy;

(i) procedury gwarantujące, w granicach możliwości, że wszystkie obowiązujące świadectwa i dokumenty wydane w związku z zatrudnieniem są aktualne i nie zostały uzyskane na drodze fałszerstwa oraz że referencje podlegają weryfikacji;

22

(j) procedury gwarantujące, że prośby o informację lub poradę zgłaszane przez rodziny marynarzy, gdy przebywają oni na morzu, zostaną spełnione szybko, należycie i bezpłatnie; oraz

(k) sprawdzanie, że warunki pracy na statkach, na których marynarze zostaną zatrudnieni są zgodne z odpowiednimi układami zbiorowymi pracy, zawartymi pomiędzy armatorem i organizacją reprezentującą marynarzy i, w ramach prowadzonej przez siebie polityki, kierowanie marynarzy tylko do armatorów, którzy oferują warunki zatrudnienia marynarzy zgodne z odpowiednimi prawami i przepisami lub układami zbiorowymi pracy.

3. Powinno się zachęcać do międzynarodowej współpracy pomiędzy Członkami i właściwymi organizacjami, polegającej na:

  1. systematycznej wymianie informacji na temat przemysłu morskiego i morskiego rynku
    pracy na zasadach dwustronnych, regionalnych i wielostronnych;
  2. wymianie informacji na temat prawa dotyczącego morskiego prawa pracy;
  3. harmonizacji polityki, metod pracy i prawa dotyczącego naboru i służb pośrednictwa
    pracy dla marynarzy;
  4. poprawie procedur i warunków międzynarodowego naboru i pośrednictwa pracy dla
    marynarzy; oraz
  5. prognozowaniu zatrudnienia, biorąc pod uwagę podaż i popyt na marynarzy i wymagania
    przemysłu morskiego.

23

TYTUŁ 2. WARUNKI ZATRUDNIENIA Prawidło 2.1 – Marynarskie umowy o pracę

Cel: Zapewnienie, że marynarze posiadają uczciwą umowę o pracę

1. Zasady i warunki zatrudnienia marynarza powinny być określone w umowie
sporządzonej w sposób zrozumiały, której postanowienia można wyegzekwować na drodze
prawnej i które będą zgodne z normami zawartymi w Kodeksie.

2. Umowy o pracę marynarzy powinny być zawierane przez marynarza w warunkach
gwarantujących, że marynarz ma możliwość zapoznania się z umową i zasięgnięcia porady na
temat jej postanowień oraz że dobrowolnie akceptuje te postanowienia przed podpisaniem
umowy.

3. W zakresie zgodnym z krajowym prawem danego Członka oraz obowiązującą tam
praktyką, będzie się uważać, że umowy o pracę zawierane przez marynarzy podlegają
postanowieniom odpowiednich układów zbiorowych pracy.

Norma A2.1 – Marynarskie umowy o pracę

1. Każdy Członek przyjmie ustawodawstwo wymagające, by statki podnoszące jego
banderę spełniały następujące wymagania:

  1. marynarze pracujący na statkach podnoszących jego banderę będą pracować na
    podstawie marynarskiej umowy o pracę podpisanej zarówno przez marynarza jak i
    przez armatora lub jego przedstawiciela (lub, jeśli nie są oni pracownikami, na
    podstawie    dokumentu    potwierdzającego    istnienie    uzgodnień    umownych    lub
    podobnych) zapewniających im godne warunki pracy i życia na statku,   zgodnie z
    wymaganiami niniejszej Konwencji;
  2. marynarze  podpisujący  marynarską     umowę  o  pracę  powinni   mieć  możliwość
    dokładnego zapoznania się z umową i zasięgnięcia porady na jej temat przed jej
    podpisaniem, jak też będą mieć zapewnione wszelkie inne warunki potrzebne do tego,
    by mogli dobrowolnie przystąpić do umowy z wystarczającym zrozumieniem swoich
    praw i obowiązków;
  3. armator i marynarz będą posiadać podpisane oryginały umowy o pracę;
  4. zostaną podjęte kroki w celu zapewnienia, że marynarze, wliczając w to kapitana
    statku, będą mogli łatwo pozyskać na statku jasne informacje na temat warunków ich
    zatrudnienia i że tego rodzaju informacje, wliczając w to kopie umów o pracę, będą
    dostępne do   wglądu dla funkcjonariuszy właściwej władzy, również w portach, do
    których statek zawinie; oraz
  5. marynarze powinni otrzymać dokument zawierający zapis najważniejszych faktów
    dotyczących ich zatrudnienia na statku.

2. Tam gdzie układ zbiorowy pracy stanowi całość lub część marynarskiej umowy o
pracę, na statku powinna być dostępna kopia tego układu. Jeśli marynarska umowa o pracę i
wszelkie dotyczące jej układy zbiorowe pracy nie są sporządzone w języku angielskim,
następujące dokumenty powinny być również dostępne w języku angielskim (za wyjątkiem
statków uprawiających jedynie żeglugę krajową):

(a) kopia standardowego formularza umowy; oraz

24

(b) wyciąg z układu zbiorowego pracy, które podlegają inspekcji Państwa portu zgodnie z Prawidłem 5.2.

3. Dokument, o którym mówi ustęp 1(e) niniejszej Normy nie będzie zawierał żadnych
stwierdzeń na temat jakości pracy marynarzy oraz ich wynagrodzenia. Forma dokumentu,
informacje,   które  powinny  być  w  nim  zawarte   oraz   sposób  w jaki  zostaną w  nim
zamieszczone, określi prawo danego kraju.

4. Każdy  Członek przyjmie ustawodawstwo określające kwestie,  które powinny
znaleźć się w marynarskich umowach o pracę. Marynarskie umowy o pracę w każdym
przypadku powinny zawierać następujące informacje:

  1. pełne imię i nazwisko marynarza, data urodzenia lub wiek oraz miejsce urodzenia;
  2. imię i nazwisko oraz adres armatora;
  3. miejsce i datę zawarcia marynarskiej umowy o pracę;
  4. zakres obowiązków marynarza;
  5. wysokość wynagrodzenia marynarza lub, tam gdzie ma to zastosowanie, formuła
    wykorzystana do jej wyliczenia;
  6. wymiar corocznego płatnego urlopu lub, tam gdzie ma to zastosowanie, formuła
    wykorzystana do jego wyliczenia;
  7. warunki rozwiązania umowy, wliczając w to:

(i) jeśli umowa została zawarta na czas nieokreślony, warunki upoważniające każdą ze stron do jej wypowiedzenia, jak również wymagany okres wypowiedzenia, który nie będzie krótszy w przypadku armatora niż w przypadku marynarza;

(ii)      jeśli umowa została zawarta na czas określony, data jej wygaśnięcia; oraz (iii)     jeśli umowa została zawarta na czas trwania podróży, port docelowy i czas, który musi upłynąć od momentu przybycia na miejsce,  zanim marynarz zakończy służbę; (h) świadczenia  z  tytułu  ochrony  zdrowia  i  zabezpieczenia  społecznego  ze   strony

armatora na rzecz marynarza; (i) uprawnienie marynarza do repatriacji;

(j) odniesienie do układu zbiorowego pracy, jeśli ma to zastosowanie; oraz (k) inne informacje, których może wymagać prawo danego kraju.

5. Każdy   Członek   przyjmie   ustawodawstwo   ustanawiające   minimalne   okresy
wypowiedzenia, których marynarze i właściciele statków muszą przestrzegać w przypadku
rozwiązania umowy przed datą jej wygaśnięcia. Czas trwania tych minimalnych okresów
zostanie ustalony po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy, lecz nie będzie
krótszy niż siedem dni.

6. Okres   wypowiedzenia   krótszy   niż   minimalny   może   zostać   przyznany   w
przypadkach, które zostaną uznane zgodnie z krajowym prawem i przepisami lub stosownymi
układami zbiorowymi pracy za usprawiedliwiające rozwiązanie umowy o pracę z krótszym
okresem wypowiedzenia lub bez takiego okresu. Określając takie okoliczności każdy Członek
zagwarantuje, że zostanie wzięta pod uwagę potrzeba marynarza, by rozwiązać umowę, bez
ponoszenia kary, z okresem wypowiedzenia krótszym lub bez takiego okresu, z powodów
okolicznościowych lub innych ważnych powodów.

25

Wytyczna B2.1 – Marynarskie umowy o pracę Wytyczna B2.1.1 – Dokument zatrudnienia

1. Ustalając informacje, które mają zostać zawarte w dokumencie zatrudnienia, o którym mowa w Normie A2.1, ustęp 1(e), Każdy Członek zapewni, że dokument ten będzie zawierał wystarczające informacje, wraz z ich tłumaczeniem na język angielski, w celu ułatwienia uzyskania kolejnej pracy lub spełnienia wymagań potrzebnych dla uzyskania awansu w czasie służby na morzu. Książeczka żeglarska może spełnić wymagania ustępu 1(e) niniejszej Normy.

Prawidło 2.2- Wynagrodzenie

Cel: Zapewnienie, że marynarze otrzymują wynagrodzenie za swoją pracę

1. Wszyscy marynarze powinni otrzymywać wynagrodzenie za swoją pracę regularnie i w całości zgodnie z ich umowami o pracę.

Norma A2.2 – Wynagrodzenie

  1. Każdy Członek będzie wymagać, by wynagrodzenie dla marynarzy pracujących na
    statkach podnoszących jego banderę było wypłacane w odstępach nie dłuższych niż miesiąc
    zgodnie z każdym układem zbiorowym pracy, który ma w tym przypadku zastosowanie.
  2. Marynarze otrzymają miesięczne rozliczenie należnych im i wypłaconych płatności,
    wliczając w to pensje, dodatkowe płatności i zastosowany kurs wymiany, jeśli płatność
    dokonana jest w walucie innej   niż uzgodniona lub jeśli  zastosowany  został inny  niż
    uzgodniony kurs wymiany.

 

  1. Każdy   Członek  będzie   wymagać   od   armatorów  udostępnienia  marynarzom
    środków, takich jak określone w ustępie 4 niniejszej Normy, umożliwiających przesłanie
    całości lub części ich zarobków rodzinom, osobom będącym na ich utrzymaniu lub prawnym
    beneficjentom.
  2. Środki   zapewniające  marynarzom  możliwość  przesłania  zarobków  rodzinom
    zawierają:

 

  1. system    umożliwiający    marynarzom,   jeśli    sobie    tego    życzą,    w    momencie
    podejmowania zatrudnienia lub w czasie trwania okresu zatrudnienia, przekazywanie
    w regularnych odstępach czasu pewnej części swoich zarobków rodzinom za pomocą
    przelewu bankowego lub podobnych środków; oraz
  2. wymóg by przekazy dokonywane były w odpowiednim czasie i bezpośrednio do
    osoby lub osób wskazanych przez marynarzy.

5. Wszelkie opłaty za usługę określoną w ustępach 3 i 4 niniejszej Normy powinny
być w rozsądnej wysokości, a kurs wymiany, o ile nie zostanie uzgodnione inaczej, będzie,
zgodnie z ustawodawstwem krajowym, przeważającym kursem rynkowym lub oficjalnym
kursem wymiany i nie będzie to kurs niekorzystny dla marynarza.

26

6.    Każdy    Członek,    które    przyjmuje    ustawodawstwo    krajowe       określające wynagrodzenie marynarzy, będzie brać pod uwagę wytyczne zawarte w Części B Kodeksu.

Wytyczna B2.2 – Wynagrodzenie Wytyczna B2.2.1 – Szczególne definicje

1. Dla celów niniejszej Wytycznej termin:

  1. starszy   marynarz    oznacza    każdego    marynarza,    który    zostanie    uznany    za
    kompetentnego do wykonywania wszelkich obowiązków związanych z pracą na statku
    innych niż obowiązki nadzorcze lub  specjalistyczne lub którego zdefiniują jako
    takiego krajowe ustawodawstwo lub praktyka albo układ zbiorowy pracy;
  2. podstawowa płaca lub wynagrodzenie oznacza płatność, bez względu na jej składniki,
    za zwykły czas pracy; nie zawierają się w nim płatności za nadgodziny, premie,
    zasiłki, płatny urlop lub inne dodatkowe wynagrodzenie;
  3. łączne    wynagrodzenie    oznacza    wynagrodzenie,    które    zawiera    podstawowe
    wynagrodzenie  i  inne  związane  z  płacą korzyści;  łączne  wynagrodzenie  może
    zawierać wyrównanie za nadgodziny i inne związane z płacą korzyści lub może
    zawierać tylko niektóre korzyści;

(d) czas pracy oznacza czas, w którym od marynarzy wymaga się pracy na rzecz statku;

(e) nadgodziny oznacza czas przepracowany ponad zwykły czas pracy.
Wytyczna B2.2.2 – Wyliczenie i płatność

1. W przypadku marynarzy, których wynagrodzenie zawiera oddzielne wyrównanie za
nadgodziny:

  1. dla celów obliczenia wynagrodzenia zwykły   czas   pracy na morzu i w porcie nie
    powinien przekraczać ośmiu godzin dziennie;
  2. dla celów obliczania nadgodzin    tygodniowy czas pracy objęty    podstawowym
    wynagrodzeniem powinien być określony przez ustawodawstwo krajowe, jeśli nie
    określają jej  układy zbiorowe pracy,  ale nie powinna przekraczać 48 godzin w
    tygodniu; układy zbiorowe pracy mogą przyjąć inne, jednakże nie mniej korzystne
    rozwiązanie;
  3. wysokość wyrównania za nadgodziny, która nie powinna być mniejsza niż jeden i
    jedna czwarta wynagrodzenia podstawowego za godzinę, powinna być określona
    przez prawo krajowe lub układy zbiorowe pracy, jeśli mają one zastosowanie; oraz
  4. powinny być prowadzone zapisy wszystkich nadgodzin przez kapitana lub osobę
    przez niego upoważnioną i podpisywane przez marynarza w odstępach nie mniejszych
    niż jeden miesiąc.

2. W  przypadku  marynarzy,   których  wynagrodzenie  przekracza  wynagrodzenie
podstawowe:

27

  1. marynarska umowa o pracę powinna jasno wskazywać, tam gdzie jest to właściwe,
    liczbę godzin pracy wymaganych od marynarza w zamian za wynagrodzenie i
    wszelkie dodatkowe świadczenia, które mogą być mu należne dodatkowo wobec
    łącznego wynagrodzenia i w jakich okolicznościach może to mieć miejsce;
  2. wynagrodzenie     za    nadgodziny     przepracowane     dodatkowo    wobec     godzin
    uwzględnionych  w  wysokości  łącznego  wynagrodzenia  powinno  być  obliczone
    według stawki godzinowej nie mniejszej niż jeden i jedna czwarta podstawowej
    stawki godzinowej za zwykłe godziny pracy zdefiniowane w ustępie 1 niniejszej
    Wytycznej;   ta   sama   zasada   powinna  być   stosowana  w   przypadku   nadgodzin
    uwzględnionych w łącznym wynagrodzeniu;
  3. wynagrodzenie  za  tę   część   podstawowego   lub  łącznego  wynagrodzenia,   które
    reprezentuje zwykłe godziny pracy zgodnie z ich definicją w ustępie 1(a) niniejszej
    Wytycznej, nie powinno być mniejsze niż płaca minimalna; oraz
  4. w   przypadku    marynarzy,    których   wynagrodzenie    przekracza   wynagrodzenie
    podstawowe, zapis wszystkich nadgodzin powinien być prowadzony i podpisany
    zgodnie z ustępem 1(d) niniejszej Wytycznej.

 

  1. Ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe pracy mogą wprowadzać możliwość
    przyznania wyrównania za godziny nadliczbowe przepracowane w dniach przeznaczonych na
    odpoczynek i w czasie świąt państwowych w postaci ekwiwalentnego czasu wypoczynku
    poza statkiem lub dodatkowego urlopu zamiast wyrównania finansowego.
  2. Ustawodawstwo krajowe przyjęte po konsultacji z przedstawicielami organizacji
    armatorów i marynarzy lub, tam gdzie to właściwe, z uwzględnieniem układów zbiorowych
    pracy powinny brać pod uwagę następujące zasady:

 

  1. równe wynagrodzenie za pracę tej  samej wartości powinno dotyczyć wszystkich
    marynarzy zatrudnionych na tym samym statku bez dyskryminacji ze względu na rasę,
    kolor skóry, płeć, religię, poglądy polityczne, pochodzenie narodowe lub społeczne;
  2. umowy o pracę zawarte przez marynarzy określające stawki wynagrodzenia powinny
    być przechowywane na statku; informacja na temat stawek wynagrodzenia powinna
    być dostępna dla każdego marynarza, albo poprzez udostępnienie co najmniej jednego
    podpisanego  egzemplarza informacji  w języku  zrozumiałym  dla marynarza lub
    poprzez umieszczenie egzemplarza umowy w miejscu dostępnym dla marynarzy lub
    poprzez inne odpowiednie środki;
  3. wynagrodzenie powinno być wypłacane w prawnym środku płatniczym; tam gdzie to
    właściwe, może być wypłacane za pomocą przelewu bankowego, czeku,  czeku
    pocztowego lub przekazu pieniężnego;
  4. po zakończeniu okresu zatrudnienia całe wynagrodzenie powinno być wypłacone bez
    zbędnej zwłoki;
  5. właściwa władza powinna nałożyć kary lub zastosować inne środki, jeśli armatorzy w
    sposób nieuzasadniony spóźniają się z wypłatą wynagrodzenia lub nie wypłacają
    pełnego należnego wynagrodzenia;
  6. wynagrodzenie powinno być wpłacane bezpośrednio na konta bankowe wskazane
    przez marynarzy, o ile nie zażyczą sobie inaczej na piśmie;

28

(g) z zastrzeżeniem punktu (h) niniejszego ustępu armator nie powinien ograniczać swobody marynarzy do dysponowania własnym wynagrodzeniem;

(h) potrącenia od wynagrodzenia będą dozwolone tylko j eśli:

(i)        wymaga tego ustawodawstwo krajowe albo odpowiedni układ zbiorowy pracy

i marynarz został o tym poinformowany w sposób uznany za najbardziej

odpowiedni przez właściwą władzę o warunkach takiego potrącenia; oraz (ii)       potrącenia nie przekraczają łącznie limitu określonego przez ustawodawstwo

krajowe albo układy zbiorowe pracy lub decyzje sądów orzekające o takich

potrąceniach;

(i) nie powinny następować żadne potrącenia od wynagrodzenia marynarza z tytułu otrzymania lub utrzymania zatrudnienia;

(j) kary pieniężne wobec marynarzy inne niż zatwierdzone przez ustawodawstwo krajowe albo układy zbiorowe pracy powinny być zakazane;

(k) właściwa władza powinna być uprawniona to przeprowadzania inspekcji sklepów i usług świadczonych na statku w celu upewnienia się, że stosowane są rozsądne, korzystne dla marynarzy ceny; oraz

(l) w zakresie, w jakim roszczenia marynarzy dotyczące wynagrodzenia lub innych sum należnych im z racji zatrudnienia nie są zaspokojone zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji w sprawie zastawów i hipoteki w żegludze morskiej, 1993 r., takie roszczenia powinny być zabezpieczone zgodnie z Konwencją Nr 173 dotyczącą ochrony roszczeń pracowników w wypadku niewypłacalności pracodawcy z 1992 r.

5. Każdy Członek powinien, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy, ustanowić procedury rozstrzygania skarg dotyczących kwestii zawartych w niniejszej Wytycznej.

Wytyczna B2.2.3 – Wynagrodzenie minimalne

  1. Bez  naruszania  zasady  wolności  układów zbiorowych  pracy  każdy  Członek
    powinien,  po konsultacji  z     reprezentatywnymi  organizacjami  armatorów i  marynarzy,
    ustanowić   procedury   określania   płacy   minimalnej    dla   marynarzy.   Reprezentatywne
    organizacje armatorów i marynarzy powinny wziąć udział w ustanawianiu wspomnianych
    procedur.
  2. Ustanawiając wspomniane procedury i ustalając płacę minimalną, powinno się
    wziąć pod uwagę międzynarodowe normy pracy dotyczące ustalania płacy minimalnej, jak
    również następujące zasady:

 

  1. poziom płacy minimalnej powinien uwzględniać naturę pracy na morzu, poziomy
    obsadzenia statków załogą i zwykły czas pracy marynarzy; oraz
  2. poziom   płacy   minimalnej   powinien   być   dostosowywany   do   zmian   kosztów
    utrzymania i potrzeb marynarzy.

29

3. Właściwa władza powinna zapewnić:

  1. za pomocą systemu nadzoru i sankcji, że wynagrodzenia nie będą niższe niż ustalona
    wysokość; oraz
  2. że wszyscy marynarze, którzy otrzymali wynagrodzenie niższe niż płaca minimalna,
    będą mogli odzyskać za pomocą niedrogiej i szybkiej sądowej lub innej procedury
    brakującą kwotę.

Wytyczna B2.2.4 – Minimalna miesięczna płaca lub wynagrodzenie podstawowe starszych marynarzy

  1. Podstawowa płaca lub wynagrodzenie za miesiąc kalendarzowy służby starszego
    marynarza nie powinno być niższe niż kwota okresowo ustalana przez Wspólną Komisję
    Morską lub inny organ upoważniony przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura
    Pracy. Po podjęciu decyzji przez Radę Administracyjną Dyrektor Generalny powiadomi o
    zmienionej kwocie wszystkich Członków Organizacji.
  2. Żadne   postanowienie niniejszej Wytycznej nie powinno być interpretowane jako
    naruszające  porozumienia pomiędzy  armatorami  lub  ich  organizacjami  i  organizacjami
    marynarzy    odnośnie    do   regulacji    standardowych   minimalnych   zasad   i   warunków
    zatrudnienia, pod warunkiem, że takie warunki uznane zostaną przez właściwą władzę.

Prawidło 2.3 – Godziny pracy i wypoczynku

Cel: Zapewnienie, że godziny pracy i wypoczynku marynarzy będą podlegać regulacji

  1. Każdy Członek zapewni, że godziny pracy i godziny wypoczynku marynarzy będą
    podlegać regulacji.
  2. Każdy Członek powinien ustanowić maksymalne godziny pracy lub minimalne
    godziny wypoczynku w danym okresie zgodnie z postanowieniami Kodeksu.

Norma A2.3 – Godziny pracy i wypoczynku

1. Dla potrzeb niniejszej Normy termin:

  1. czas pracy oznacza czas, podczas którego marynarze zobowiązani są wykonywać
    pracę na rzecz statku;
  2. czas wypoczynku oznacza czas poza godzinami pracy; termin ten nie zawiera krótkich
    przerw.

2. Każdy Członek w granicach określonych w ustępach 5 do 8 niniejszej Normy ustali
albo maksymalną liczbę godzin pracy, której nie można przekroczyć w danym okresie, albo
minimalną liczbę godzin wypoczynku w danym okresie.

3. Każdy  Członek uznaje,  że  standard  zwykłych  godzin  pracy  dla marynarzy,
podobnie jak innych pracowników, oparty będzie na ośmiogodzinnym dniu pracy z jednym
dniem wypoczynku na tydzień i wypoczynkiem w czasie świąt państwowych. Jednakże nie
przeszkodzi to Członkowi w ustanowieniu procedur zatwierdzenia lub rejestracji układu
zbiorowego pracy, która określi zwykłe godziny pracy na zasadach nie mniej korzystnych niż
określone w niniejszej Normie.

30

4. Określając normy krajowe Członek weźmie pod uwagę zagrożenia związane ze
zmęczeniem    marynarzy    szczególnie    tych,    których    obowiązki    obejmują   dbanie    o
bezpieczeństwo żeglugi oraz bezpieczeństwo statku.

5. Limity godzin pracy i wypoczynku będą następujące:

(a) maksymalna liczba godzin pracy nie przekroczy:

(i)        14 godzin w każdym 24-godzinnym okresie; oraz (ii)       72 godzin w każdym siedmiodniowym okresie;

albo

(b) minimalna liczba godzin wypoczynku nie będzie mniejsza niż:
(i)        dziesięć godzin w każdym 24-godzinnym okresie; oraz
(ii)       77 godzin w każdym siedmiodniowym okresie.

6. Czas wypoczynku może zostać podzielony na nie więcej niż dwa okresy, z których
jeden  będzie  wynosił   co   najmniej   6   godzin   a  przerwa  między   kolejnymi   okresami
wypoczynku nie przekroczy 14 godzin.

7. Zbiórki, ćwiczenia na wypadek pożaru lub katastrofy, jak też inne ćwiczenia
przewidziane przez prawo krajowe oraz międzynarodowe akty prawne, przeprowadzane będą
w sposób, który minimalizuje naruszenia okresów wypoczynku i nie powoduje zmęczenia.

  1. Jeśli marynarz zostanie wezwany do pracy w sytuacji awaryjnej, na przykład wtedy
    gdy brakuje osoby do pracy w pomieszczeniach siłowni, otrzyma rekompensatę w postaci
    odpowiedniego okresu wypoczynku, jeśli zwykły czas wypoczynku został naruszony poprzez
    wezwanie do pracy.
  2. Jeśli nie istnieje układ zbiorowy pracy lub orzeczenie arbitrażowe lub jeśli właściwa
    władza stwierdzi, że postanowienia umowy lub orzeczenia odnośnie do ustępów 7 lub 8
    niniejszej Normy są nieodpowiednie, właściwa władza ustali takie postanowienia, które
    zagwarantują marynarzom wystarczający wypoczynek.

10. Każdy Członek będzie wymagał umieszczenia w łatwo dostępnym miejscu tablicy
informacyjnej z ustaleniami dotyczącymi pracy na statku, która będzie zawierać co najmniej:

  1. rozkład pracy na morzu i w porcie; oraz
  2. maksymalne godziny pracy i minimalne godziny wypoczynku wymagane przez prawo
    krajowe lub stosowne układy zbiorowe pracy.

 

  1. Tablica, o której mowa w ustępie 10 niniejszej Normy będzie sporządzona w
    standardowej formie i w języku lub językach roboczych używanych na statku oraz w języku
    angielskim.
  2. Każdy Członek będzie wymagać, by prowadzona była ewidencja dziennego czasu
    pracy marynarzy lub ich czasu wypoczynku, w celu umożliwienia prowadzenia nadzoru
    przestrzegania postanowień ustępów 5 do 11 włącznie niniejszej Normy. Zapisy prowadzone
    będą w standardowej formie ustalonej przez właściwą władzę, z uwzględnieniem wszelkich
    dostępnych wytycznych Międzynarodowej Organizacji Pracy lub w formacie przygotowanym

31

przez Organizację. Będą one sporządzone w językach wymaganych przez ustęp 11 niniejszej Normy. Marynarze otrzymają egzemplarz ewidencji, która ich dotyczy, podpisanej przez kapitana lub osobę przez niego upoważnioną i przez marynarzy.

13. Żadne z postanowień ustępów 5 i 6 niniejszej Normy nie przeszkodzi Członkowi
w posiadaniu ustawodawstwa krajowego lub procedur, dzięki którym właściwa władza będzie
mogła zatwierdzić lub zarejestrować układ  zbiorowy pracy   pozwalający na wprowadzenie
wyjątków wobec ustalonych limitów. Takie wyjątki będą, na ile to możliwe, zgodne z
postanowieniami niniejszej Normy, ale mogą uwzględniać częstsze lub dłuższe okresy urlopu
lub przyznanie urlopu wyrównawczego dla marynarzy na wachcie lub marynarzy na statkach
odbywających krótkie podróże.

14. Żadne   z   postanowień   niniejszej   Normy   nie   będzie   interpretowane   jako
pomniejszające prawo kapitana statku do wymagania od marynarza pełnienia obowiązków
przez tyle godzin, ile to konieczne ze względu na bezpieczeństwo statku, osób na pokładzie
lub ładunku lub ze względu na potrzebę udzielenia pomocy statkom lub osobom, które takiej
pomocy potrzebują. W związku z tym kapitan statku może zawiesić obowiązywanie rozkładu
godzin pracy i wypoczynku i wymagać od marynarza pracy przez tyle godzin,  ile to
konieczne, dopóki sytuacja nie powróci do normy. Po powrocie sytuacji do normy kapitan
statku,  tak  szybko jak to  możliwe,   przyzna  marynarzom,  którzy  pracowali  w  czasie
przeznaczonym zgodnie z rozkładem na wypoczynek, ekwiwalentne okresy wypoczynku.

Wytyczna B2.3 – Godziny pracy i wypoczynku Wytyczna B2.3.1 – Młodzi marynarze

1. Na morzu i w porcie następujące postanowienia będą stosowane wobec wszystkich
młodych marynarzy w wieku poniżej 18 lat.

  1. liczba godzin pracy nie przekroczy ośmiu godzin pracy dziennie i 40 godzin pracy
    tygodniowo, a praca w nadgodzinach powinna być wykonywana tylko gdy jest to
    nieuniknione ze względów bezpieczeństwa;
  2. powinna   być   zapewniona   wystarczająca   ilość   czasu   na   wszystkie   posiłki   i
    przynajmniej godzinna przerwa na główny posiłek dnia; oraz
  3. powinna być przyznana możliwość 15-minutowej przerwy po każdym dwugodzinnym
    okresie ciągłej pracy.

2. W drodze wyjątku postanowienia ustępu 1 niniejszej Wytycznej nie muszą być
stosowane gdy:

  1. są niewykonalne dla młodych marynarzy na pokładzie, w  siłowni  i  w kuchni,
    przydzielonych do pełnienia wachty lub pracy na zmianę; albo
  2. zaszkodziłoby to efektywności szkolenia młodych marynarzy zgodnie z ustalonymi
    programami i planami.

 

  1. Takie wyjątkowe sytuacje powinny być rejestrowane wraz z ich powodami i
    podpisane przez kapitana.
  2. Ustęp 1 niniejszej Wytycznej nie zwalnia młodych marynarzy od dotyczącego
    wszystkich marynarzy ogólnego obowiązku pracy w jakichkolwiek sytuacjach kryzysowych,
    zgodnie z postanowieniami ustępu 14 Normy A2.3.

32

Prawidło 2.4 – Prawo do urlopu

Cel: Zapewnienie, że marynarzom będzie przysługiwać odpowiedni urlop

  1. Każdy Członek będzie wymagać, by marynarze zatrudnieni na statku podnoszącym
    jego banderę otrzymywali coroczny płatny urlop na odpowiednich warunkach, zgodnie z
    postanowieniami Kodeksu.
  2. Marynarze otrzymają prawo do urlopu na lądzie w celu poprawy stanu swojego
    zdrowia i kondycji, aby mogli sprostać wymaganiom związanym z ich stanowiskiem.

Norma A2.4 – Prawo do urlopu

  1. Każdy   Członek   przyjmie   ustawodawstwo   określające   minimalne   standardy
    corocznego  urlopu  dla  marynarzy   służących  na  statkach  podnoszących jego  banderę,
    zwracając właściwą uwagę na szczególne potrzeby marynarzy w zakresie takiego urlopu.
  2. Z   zastrzeżeniem   wszelkich  układów  zbiorowych   pracy   lub   ustawodawstwa
    wprowadzających  odpowiednią metodę  obliczeń  uwzględniających  szczególne  potrzeby
    marynarzy w tym zakresie, coroczny płatny urlop będzie obliczany w oparciu o co najmniej
    2,5 dnia kalendarzowego na miesiąc zatrudnienia. Sposób w jaki będzie obliczana długość
    służby zostanie określony przez właściwą władzę lub odpowiednie mechanizmy stosowane w
    danym kraju. Usprawiedliwione nieobecności w pracy nie będą uwzględniane w corocznym
    urlopie.
  3. Wszelkie porozumienia naruszające prawo do minimalnego wymiaru płatnego
    urlopu określone w niniejszym Standardzie, z wyjątkiem przypadków, gdy decyzję w tej
    sprawie wyda właściwa władza, będą zabronione.

Wytyczna B2.4 – Prawo do urlopu Wytyczna B2.4.1 – Obliczanie wymiaru

  1. Zgodnie z warunkami określonymi przez właściwą władzę lub odpowiednimi
    mechanizmami w każdym kraju, służba nie wynikająca z postanowień umowy powinna być
    liczona jako część okresu służby.
  2. Zgodnie z warunkami określonymi przez właściwą władzę lub odpowiedni układ
    zbiorowy pracy nieobecność w pracy w celu uczestniczenia w zatwierdzonym szkoleniu
    zawodowym lub z powodów takich jak choroba, uszkodzenie ciała lub macierzyństwo
    powinna być traktowana jako część okresu służby.

3. Poziom   płacy   podczas   płatnego  urlopu   powinien  być   równy   zwyczajnemu
poziomowi  wynagrodzenia marynarza wynikającemu z ustawodawstwa krajowego  albo
umowy o pracę. W przypadku marynarzy zatrudnionych na okresy krótsze niż jeden rok lub w
przypadku  ustania   stosunku  zatrudnienia  prawo   do  urlopu  powinno  zostać   obliczone
proporcjonalnie.

4. Do corocznego płatnego urlopu nie powinno się zaliczać:

33

  1. państwowych i zwyczajowych świąt uznawanych w państwie bandery, bez względu na
    to czy przypadają one w czasie płatnego urlopu;
  2. okresów niezdolności do pracy wynikających z choroby lub uszkodzenia ciała lub
    macierzyństwa,   zgodnie  z  warunkami   określonymi   przez  właściwą władzę  lub
    odpowiednie mechanizmy stosowane w poszczególnych krajach;
  3. tymczasowego urlopu na lądzie przyznanego marynarzowi zgodnie z umową o pracę;
    oraz
  4. wszelkich urlopów wyrównawczych przyznanych zgodnie z warunkami określonymi
    przez właściwą władzę lub odpowiednie mechanizmy stosowane w poszczególnych
    krajach.

Wytyczna B2.4.2 – Korzystanie z corocznego urlopu

1. Początek i koniec corocznego urlopu powinien, o ile nie jest uregulowany przez
odpowiedni przepis, układ zbiorowy pracy, orzeczenie arbitrażowe lub inne środki zgodne z
praktyką krajową, być określony przez armatora po konsultacji i, w zakresie w jakim to
możliwe, w porozumieniu z zainteresowanymi marynarzami lub ich przedstawicielami.

  1. Marynarze powinni z zasady mieć prawo do spędzenia corocznego urlopu w miejscu, z
    którym mają znaczące więzy, które z reguły będzie miejscem ich repatriacji. Nie powinno się
    wymagać od marynarzy zgody na odbycie urlopu w innym miejscu, o ile nie będą na to
    pozwalały postanowienia umowy o pracę lub ustawodawstwo krajowe.
  2. Jeśli wymaga się od marynarzy spędzenia urlopu w miejscu innym niż dopuszczone
    przez ustęp 2 niniejszej Wytycznej, powinni mieć prawo do bezpłatnego transportu do
    miejsca gdzie zostali zatrudnieni lub rekrutowani, w zależności od tego które z nich jest bliżej
    ich miejsca zamieszkania; diety i inne koszty z tym związane powinien opłacić armator; czas
    potrzebny na podróż nie powinien zostać odjęty od corocznego płatnego urlopu należnego
    marynarzowi.
  3. Marynarz odbywający coroczny urlop może być wezwany do pracy tylko w bardzo
    wyjątkowych przypadkach i po wyrażeniu zgody.

Wytyczna B2.4.3 – Podział i połączenie

  1. Podział corocznego urlopu na części lub połączenie takiego urlopu z następującym po
    nim okresem urlopu mogą zostać zatwierdzone przez właściwą władzę lub odpowiednie
    mechanizmy w każdym z poszczególnych krajów.
  2. Z zastrzeżeniem ustępu 1 niniejszej Wytycznej i, o ile nie zostanie inaczej stwierdzone
    w umowie między marynarzem i armatorem, coroczny płatny urlop zalecany w niniejszej
    Wytycznej powinien być okresem ciągłym.

Wytyczna B2.4.4 – Młodzi marynarze

1. Powinno się rozważyć zastosowanie specjalnego traktowania wobec marynarzy poniżej 18 lat, którzy odsłużyli bez urlopu sześć miesięcy lub inny krótszy okres zgodnie z układem zbiorowym pracy lub umową o pracę na statku zagranicznym, który nie wrócił do ich kraju zamieszkania w tym czasie i nie wróci przez następne trzy miesiące rejsu. Takie specjalne traktowanie może zawierać repatriację bez ponoszenia kosztów do miejsca zatrudnienia do

34

pracy w kraju zamieszkania w celu spędzenia urlopu, do którego marynarze nabyli prawo w czasie podróży.

Prawidło 2.5 – Repatriacja

Cel: Zapewnienie marynarzom możliwości powrotu do domu

  1. Marynarze mają prawo do repatriacji bez ponoszenia kosztów w okolicznościach i na
    warunkach określonych w Kodeksie.
  2. Każdy Członek będzie wymagać, by statki podnoszące jego banderę zapewniły środki
    finansowe umożliwiające marynarzom repatriację zgodnie z Kodeksem.

Norma A2.5 – Repatriacja

1. Każdy Członek upewni się, że marynarze na statkach podnoszących jego banderę
upoważnieni są do repatriacji w następujących okolicznościach:

  1. jeśli wygasają umowy o pracę zawarte przez marynarzy, gdy znajdują się oni za
    granicą;
  2. gdy umowa o pracę zawarta przez marynarza zostaje rozwiązana:

(i)   przez armatora; albo

(ii) przez marynarza z uzasadnionych powodów; a także

(c) gdy marynarze nie są już dłużej zdolni wykonywać swoich obowiązków zgodnie z
umową o pracę lub nie można się spodziewać, że wykonają je w szczególnych
okolicznościach.

2. Każdy    Członek   zapewni    istnienie   odpowiednich   postanowień   w   swoim
ustawodawstwie lub w układach zbiorowych pracy, które określą:

  1. okoliczności, w których marynarze mają prawo do repatriacji zgodnie z ustępem 1(b) i
    (c) niniejszej Normy;
  2. maksymalny czas trwania okresów służby na statku, po których marynarz uzyskuje
    prawo do repatriacji – takie okresy muszą być krótsze niż 12 miesięcy; oraz
  3. dokładne prawa przyznawane przez armatorów w związku z repatriacją, łącznie z
    prawami dotyczącymi miejsc repatriacji, środków transportu, ponoszonych kosztów i
    innych działań podejmowanych przez armatorów.

 

  1. Każdy Członek zabroni armatorom domagania się od marynarzy wpłacenia zaliczek
    w związku z kosztami repatriacji na początku okresu zatrudnienia i potrącania kosztów
    repatriacji z wynagrodzenia marynarza lub zmniejszania jego praw, z wyjątkiem sytuacji gdy
    zostanie stwierdzone, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub postanowieniami   układów
    zbiorowych pracy, że marynarz w sposób poważny nie wywiązał się ze swoich obowiązków.
  2. Ustawodawstwo krajowe nie będzie naruszać praw armatora do odzyskania kosztów
    repatriacji marynarza wynikających z postanowień umów ze stronami trzecimi.
  3. Jeśli armator nie podejmie działań zmierzających do pokrycia kosztów repatriacji
    marynarzy, którzy są do tego uprawnieni:

(a) właściwa władza działająca na terytorium Członka, którego banderę statek podnosi zajmie się repatriacją marynarzy; jeśli się z tego nie wywiąże, państwo, z którego

35

marynarze mają zostać repatriowani lub którego są obywatelami, może zająć się ich repatriacją i odzyskać koszty od Członka, którego banderę statek podnosi;

  1. koszty poniesione przy repatriacji marynarzy będą mogły zostać odzyskane przez
    armatora od Członka którego banderę statek podnosi;
  2. marynarze nie zostaną w żadnym razie obciążeni wydatkami związanymi z repatriacją,
    z wyjątkiem sytuacji opisanej w ustępie 3 niniejszej Normy.

6. Biorąc pod uwagę stosowne międzynarodowe akty prawne, łącznie z Międzynarodową
konwencją w sprawie aresztu statków morskich z 1999 r. Członek, który pokrył koszty
repatriacji zgodnie z Kodeksem może zatrzymać, lub domagać się zatrzymania, statków
należących do właściciela statków, dopóki nie nastąpi zwrot kosztów zgodnie z ustępem 5
niniejszej Normy.

  1. Każdy   Członek   będzie   ułatwiać   repatriację   marynarzy   służących   na   statkach
    zawijających   do jego  portów  lub   przepływających  przez jego  wody  terytorialne  lub
    wewnętrzne, jak również zajęcie ich miejsca przez innych marynarzy.
  2. W szczególności Członek nie odmówi prawa repatriacji żadnemu marynarzowi z
    powodu   położenia   finansowego   armatora   lub   jego   niezdolności   lub   braku   woli
    zorganizowania zastępstwa dla marynarza.
  3. Każdy Członek będzie wymagać, by statki podnoszące jego banderę posiadały na
    pokładzie i  udostępniały  marynarzom  egzemplarze  stosownych krajowych  postanowień
    dotyczących repatriacji, napisanych w odpowiednim języku.

Wytyczna B2.5 – Repatriacja Wytyczna B2.5.1 – Prawo do repatriacji

1. Marynarze powinni być uprawnieni do repatriacji:

  1. w przypadkach określonych w standardzie A2.5, ustęp 1(a), po upłynięciu okresu
    wypowiedzenia przyznanego zgodnie z postanowieniami umowy o pracę zawartej
    przez marynarza;
  2. w przypadkach określonych w Standardzie A.2.5, ustęp 1 (b) i (c):

(i)     w przypadku choroby lub uszkodzenia ciała lub innej  sytuacji zdrowotnej

wymagającej repatriacji, jeśli stan fizyczny marynarza zezwala na podróż; (ii)    w przypadku katastrofy statku; (iii)   w przypadku, gdy armator nie jest zdolny do wypełniania swych prawnych lub

kontraktowych obowiązków; (iv)   w przypadku gdy statek zmierza do strefy wojennej, zgodnie z definicją zawartą

w ustawodawstwie krajowym lub umowie o pracę, do której marynarz nie

zgadza się płynąć; oraz (v)    w przypadku ustania lub przerwy w zatrudnieniu zgodnie z umową pracowniczą

lub   układem zbiorowym pracy lub ustania zatrudnienia z innych podobnych

powodów.

2. Przy określaniu maksymalnego czasu trwania okresów służby na statku, po których
marynarz jest upoważniony do repatriacji, zgodnie z Kodeksem, powinno się uwzględnić
czynniki wpływające na środowisko pracy marynarza. Każdy Członek powinien starać się,
tam gdzie to możliwe, zmniejszać te okresy w świetle technologicznych zmian i nowych

36

wydarzeń, opierając się na zaleceniach w tej sprawie wydanych przez Połączoną Komisję Morską.

3. Koszty repatriacji, które powinien ponieść armator zgodnie z Normą A2.5 powinny
zawierać co najmniej:

  1. przemieszczenie się do wybranego miejsca repatriacji zgodnie z ustępem 6 niniejszej
    Wytycznej;
  2. zakwaterowanie i wyżywienie od momentu, gdy marynarz opuszcza statek do czasu
    dotarcia do miejsca repatriacji;
  3. diety od momentu opuszczenia statku przez marynarzy do czasu osiągnięcia miejsca
    repatriacji, jeśli stanowi tak ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe pracy;
  4. transport 30 kg osobistego bagażu marynarza do miejsca repatriacji; oraz
  5. opiekę medyczną, jeśli jest to konieczne, dopóki stan zdrowia marynarza nie umożliwi
    mu podróży na miejsce repatriacji.

 

  1. Czas spędzony w oczekiwaniu na repatriację i czas podróży do miejsca repatriacji
    nie powinien zostać odjęty od czasu płatnego urlopu należnego marynarzom.
  2. Armatorzy powinni pokrywać koszty repatriacji dopóki marynarze nie wylądują w
    miejscu przeznaczenia określonego zgodnie z niniejszym Kodeksem lub dopóki nie otrzymają
    odpowiedniego zatrudnienia na statku zmierzającego do jednego z tych miejsc przeznaczenia.
  3. Każdy Członek powinien domagać się od armatorów przejęcia odpowiedzialności
    za  organizację  repatriacji  za  pomocą odpowiednich  i   efektywnych  czasowo  środków.
    Normalnym w tych okolicznościach środkiem transportu powinien być transport powietrzny.
    Członek powinien  określić miejsca przeznaczenia,  do których marynarze mogą zostać
    repatriowani. Do miejsc przeznaczenia powinny   zaliczać się kraje, z którymi marynarze z
    wszelkim prawdopodobieństwem mogą się czuć silnie związani, włączając w to:

 

  1. miejsce, w którym marynarz zgodził się podjąć zatrudnienie;
  2. miejsce określone w układzie zbiorowym pracy;
  3. miejsce zamieszkania marynarza; albo
  4. inne miejsce, które może zostać wspólnie uzgodnione w momencie podejmowania
    zatrudnienia przez marynarza.

 

  1. Marynarze   powinni   mieć   prawo  wyboru   miejsca,   do   którego   mają  zostać
    repatriowani spomiędzy miejsc przeznaczenia.
  2. Prawo do repatriacji może wygasnąć jeśli marynarze nie upomną się o nie w
    rozsądnym okresie czasu zdefiniowanym przez    ustawodawstwo    krajowe    lub układy
    zbiorowe pracy.

Wytyczna B2.5.2 – Wdrożenie przez Członków

1. Należy udzielić wszelkiej możliwej do zrealizowania pomocy marynarzowi pozostawionemu w porcie i oczekującemu na repatriację, a w przypadku opóźnienia w repatriacji marynarza właściwa władza w zagranicznym porcie powinna zagwarantować, że konsularny lub lokalny przedstawiciel państwa bandery i państwa narodowości lub państwa zamieszkania marynarza, w zależności od przypadku, zostanie bezzwłocznie poinformowany.

37

2. Każdy   Członek   powinien   zwrócić   uwagę   na   to,   czy   poczynione   zostały
odpowiednie kroki w celu:

(a) zapewnienia powrotu marynarzom zatrudnionym na statku podnoszącym banderę obcego
kraju, którzy znaleźli się w obcym porcie z powodów przez siebie niezawinionych:

(i)        do portu, w którym marynarz został zaangażowany do pracy; albo

(ii)       do portu w kraju narodowości  lub  kraju zamieszkania marynarza, w

zależności od przypadku; albo (iii)      do innego portu uzgodnionego pomiędzy marynarzem i kapitanem lub

armatorem, za zgodą właściwej władzy lub z wykorzystaniem innych

odpowiednich środków bezpieczeństwa;

(b) zapewnienia opieki medycznej i pokrycia kosztów utrzymania marynarzy zatrudnionych
na statku podnoszącym banderę obcego kraju, którzy pozostali w obcym porcie w
konsekwencji choroby lub uszkodzenia ciała doznanego w trakcie służby na statku, nie
wynikającego ze ich własnego i świadomego niewłaściwego postępowania.

3. Jeśli po odsłużeniu przez marynarzy w wieku poniżej 18 lat co najmniej czterech
miesięcy na statku w czasie ich pierwszego rejsu zagranicznego stanie się jasne, że nie nadają
się oni do życia na morzu, powinni otrzymać możliwość repatriacji bez ponoszenia przez nich
kosztów z pierwszego odpowiedniego do tego celu portu, do którego statek zawinie, w
którym   istnieją   usługi   konsularne   państwa   bandery   lub   państwa   narodowości   lub
zamieszkania młodego marynarza. Powiadomienie o takiej repatriacji, wraz z jej powodami,
powinno   zostać   przesłane   urzędowi,   który   wydał   dokumenty   umożliwiające   młodym
marynarzom podjęcie zatrudnienia na morzu.

Prawidło 2.6- Odszkodowanie dla marynarza w przypadku zaginięcia statku

lub zatonięcia

Cel: Zagwarantowanie, że marynarze otrzymają odszkodowanie w przypadku, gdy statek zaginie lub zatonie

1.   Marynarze   uprawnieni   są  do   odpowiedniego   odszkodowania   w   przypadku uszkodzenia ciała, straty lub bezrobocia wynikającego z zaginięcia statku lub jego zatonięcia.

Norma A2.6 – Odszkodowanie dla marynarza w przypadku zaginięcia statku lub

zatonięcia

1. Każdy   Członek  podejmie  działania  zapewniające,   że  w  każdym  przypadku
zaginięcia  statku  lub  zatonięcia  armator wypłaci  każdemu  marynarzowi  na  pokładzie
odszkodowanie  za  okres  pozostawania bez  pracy  wynikający  z  zaginięcia  statku  lub
zatonięcia.

2. Reguły, o których mówi ustęp 1 niniejszej Normy, nie będą naruszać innych praw,
które marynarz może posiadać zgodnie z krajowym prawem odpowiedniego Członka w
związku ze stratami lub uszkodzeniami ciała wynikającymi z zaginięcia statku lub zatonięcia.

38

Wytyczna B2.6 – Odszkodowanie dla marynarza w przypadku zaginięcia statku lub zatonięcia

Wytyczna B2.6.1 – Wyliczenie odszkodowania za okres pozostawania bez pracy

  1. Odszkodowanie za okres pozostawania bez pracy wynikające z zaginięcia lub
    zatonięcia statku powinno zostać wypłacone za dni, w czasie których marynarz pozostaje
    faktycznie bez pracy w wysokości równej wynagrodzeniu za ten sam okres wynikającemu z
    umowy   o  pracę,   ale  całkowite  odszkodowanie  dla  każdego  marynarza  może  zostać
    ograniczone do wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia.
  2. Każdy Członek zapewni, że marynarze będą mogli korzystać z tych samych
    środków prawnych w celu domagania się otrzymania odszkodowania,  co w przypadku
    dochodzenia zaległego wynagrodzenia, zarobionego w czasie służby.

Prawidło 2.7- Poziomy obsadzania statku załogą

Cel: Zapewnienie, że marynarze będą pracować na statkach posiadających wystarczający personel do zapewnienia bezpiecznego i wydajnego funkcjonowania statku

1. Każdy Członek będzie wymagać, by wszystkie statki podnoszące jego banderę posiadały odpowiednią liczbę zatrudnionych marynarzy w celu zapewnienia bezpiecznego i wydajnego funkcjonowania statku z przykładaniem odpowiedniej troski do bezpieczeństwa w każdych warunkach, uwzględniając kwestię zmęczenia marynarzy oraz szczególną naturę i warunki podróży.

Norma A2.7 – Poziomy obsadzania statku załogą

  1. Każdy Członek będzie wymagać, by wszystkie statki podnoszące jego banderę
    posiadały odpowiednią liczbę zatrudnionych marynarzy w celu zapewnienia bezpiecznego i
    wydajnego funkcjonowania statku z przykładaniem odpowiedniej troski do bezpieczeństwa.
    Każdy statek będzie posiadał załogę, która jest odpowiednia w zakresie liczby i kwalifikacji,
    aby zapewnić bezpieczeństwo statku i jego personelu, we wszelkich warunkach operacyjnych,
    zgodnie  z  dokumentem  stwierdzającym  minimalne  obsadzenie   statku  załogą lub jego
    ekwiwalentu wydanego  przez  właściwą władzę  i   spełnić  normy  zawarte w  niniejszej
    Konwencji.
  2. Określając,  akceptując lub  zmieniając poziomy  obsadzania statków załogami,
    właściwa władza weźmie pod uwagę potrzebę minimalizacji nadmiernych godzin pracy w
    celu zapewnienia wystarczającego wypoczynku i ograniczenia zmęczenia, jak również zasady
    zawarte w stosownych międzynarodowych dokumentach, szczególnie tych wydanych przez
    Międzynarodową Organizację Morską dotyczących poziomów obsadzania statków załogą.
  3. Określając poziomy obsadzania statku załogą właściwa władza weźmie pod uwagę
    wszystkie wymagania zawarte w Prawidle  3.2  i  Normie  A3.2  dotyczącej   żywności  i
    przyrządzania posiłków.

39

Wytyczna B2.7 – Poziomy obsadzania statku załogą Wytyczna B2.7.1 – Rozstrzyganie sporów

  1. Każdy   Członek  powinien   posiadać,   lub   dbać   o  to  by   istniały,   efektywne
    mechanizmy dochodzenia i rozstrzygania skarg i sporów dotyczących poziomu obsadzania
    statku załogą.
  2. Przedstawiciele  organizacji   armatorów  i   marynarzy  powinni  uczestniczyć,   z
    udziałem lub bez innych osób lub urzędów, w funkcjonowaniu takich mechanizmów.

Prawidło 2.8 – Rozwój kariery i umiejętności marynarzy oraz ich szanse na zatrudnienie

Cel: Promowanie kariery i rozwoju umiejętności marynarzy oraz ich szans na zatrudnienie

1. Każdy Członek będzie prowadził krajową politykę promującą zatrudnienie w sektorze morskim i zachęcającą do rozwoju kariery i umiejętności oraz szans na zatrudnienie marynarzy zamieszkujących na jego terytorium.

Norma A2.8 – Rozwój kariery i umiejętności marynarzy oraz ich szanse na zatrudnienie

  1. Każdy Członek będzie prowadził narodową politykę, która będzie zachęcać do
    rozwoju kariery i umiejętności marynarzy oraz służyć wzrostowi ich szans na zatrudnienie w
    celu   doprowadzenia   do   stanu,   w   którym   sektor   morski   będzie   posiadał   stabilną  i
    wykwalifikowaną siłę roboczą.
  2. Celem polityki, o której mówi ustęp 1 niniejszej Normy będzie pomoc marynarzom
    w podnoszeniu ich kompetencji, kwalifikacji i szans na zatrudnienie.
  3. Każdy Członek będzie, po przeprowadzeniu konsultacji z organizacjami armatorów
    i marynarzy, ustalać jasne cele dla poradnictwa zawodowego, edukacji i szkoleń marynarzy,
    których   obowiązki    na    statku    dotyczą   głównie   bezpieczeństwa   eksploatacyjnego   i
    nawigacyjnego statku, włącznie z okresowymi szkoleniami.

Wytyczna B2.8 – Rozwój kariery i umiejętności marynarzy oraz ich szanse na zatrudnienie

Wytyczna B2.8.1 – Rozwiązania służące promowaniu rozwoju kariery i umiejętności marynarzy oraz ich szans na zatrudnienie

1. Rozwiązania służące osiągnięciu celów określonych w normie A2.8 mogą zawierać:

(a) umowy z armatorem lub organizacją armatorów dotyczące rozwoju zawodowego i szkolenia w zakresie umiejętności; albo

40

  1. działania służące promocji zatrudnienia poprzez założenie i zarządzanie rejestrami lub
    listami wykwalifikowanych marynarzy, według kategorii; albo
  2. promocję szans, zarówno na statku jak też na brzegu, na dalsze szkolenie i edukację
    marynarzy w celu poprawy rozwoju ich umiejętności i kompetencji, co pomoże im
    zdobyć i zachować godziwą pracę, poprawić perspektywy zatrudnienia oraz sprostać
    wyzwaniom związanym ze zamianami technologicznymi oraz zamianami warunków
    na rynku pracy w przemyśle morskim.

Wytyczna B2.8.2 – Rejestr marynarzy

  1. Tam gdzie zatrudnienie marynarzy prowadzone jest przy wykorzystaniu rejestrów
    lub list, rejestry lub listy powinny zawierać wszystkie kategorie zawodowe marynarzy w
    sposób określony przez krajowe prawo lub praktykę lub układ zbiorowy pracy.
  2. Marynarze ujęci w takich rejestrach lub listach powinni mieć pierwszeństwo
    zatrudnienia.
  3. Od marynarzy ujętych w takich rejestrach lub listach powinno się wymagać
    gotowości do pracy w sposób  określony przez krajowe prawo lub praktykę lub układ
    zbiorowy pracy.
  4. W zakresie, w jakim pozwala na to ustawodawstwo krajowe liczba marynarzy
    ujętych w takich  rejestrach  lub  listach powinna być  okresowo weryfikowana w  celu
    osiągnięcia poziomów dostosowanych do potrzeb przemysłu morskiego.
  5. Gdy zajdzie potrzeba redukcji liczby marynarzy ujętych w rejestrze lub liście,
    powinny być  podjęte wszelkie właściwe  kroki  w celu zapobieżenia lub  minimalizacji
    negatywnego wpływy takiej  redukcji  na marynarzy,  biorąc pod uwagę  ekonomiczną i
    społeczną sytuację danego kraju.

41

TYTUŁ 3. POMIESZCZANIE, UDOGODNIENIA REKREACYJNE I WYŻYWIENIE

Prawidło 3.1 Pomieszczanie i udogodnienia rekreacyjne

Cel: Zapewnienie marynarzom godziwego pomieszczania i warunków do rekreacji na statku

1. Każdy Członek zagwarantuje, że statki podnoszące jego banderę zapewniają
godziwe pomieszczanie i warunki do rekreacji marynarzom pracującym lub/i mieszkającym
na nich, zgodnie z zasadą promowania zdrowia i dobrego samopoczucia marynarzy.

  1. Wymagania zawarte w Kodeksie, wprowadzające w życie niniejsze Prawidło, które
    dotyczą konstrukcji statku i jego wyposażenia mają zastosowanie wyłącznie do statków
    konstruowanych w czasie lub po dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji na terytorium
    danego Członka. W przypadku statków skonstruowanych przed tą datą wymagania dotyczące
    konstrukcji i wyposażenia statków określone w Konwencji Nr 92 dotyczącej pomieszczenia
    załogi na statku (zrewidowana), 1949 r., oraz Konwencji Nr 133 dotyczącej pomieszczenia
    załogi na statku (postanowienia uzupełniające), 1970 r. będą pozostawać w mocy w zakresie
    w jakim miały zastosowanie, przed tą datą, zgodnie z prawem lub praktyką danego Członka.
    Statek będzie uważany za skonstruowany w dniu, gdy położona zostaje stępka lub gdy jest na
    podobnym etapie konstrukcji.
  2. O ile nie zostanie określone inaczej wszelkie wymagania zawarte w poprawce do
    Kodeksu, dotyczące pomieszczania i   udogodnień rekreacyjnych dla marynarzy, będą miały
    zastosowanie tylko wobec statków konstruowanych w czasie lub po dacie wejścia w życie
    poprawki w danym Państwie Członkowskim.

Norma A3.1 Pomieszczanie i udogodnienia rekreacyjne

1. Każdy Członek przyjmie ustawodawstwo wymagające, by statki podnoszące jego
banderę:

  1. spełniały minimalne normy gwarantujące, że marynarze będą na nich pracować i/lub
    mieszkać w bezpiecznych,  przyzwoitych warunkach,  zgodnych  z  odpowiednimi
    postanowieniami niniejszej Normy; oraz
  2. poddawane były inspekcji w celu zagwarantowania początkowej i dalszej zgodności z
    tymi normami.

2. Rozwijając przepisy prawa służące wdrożeniu niniejszej Normy właściwa władza,
po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy, będzie:

  1. brać pod uwagę Prawidło 4.3 i związane z nimi postanowienia Kodeksu w kwestii
    ochrony   zdrowia   i   bezpieczeństwa   oraz   zapobiegania   wypadkom,   w   świetle
    szczególnych potrzeb marynarzy, którzy zarówno mieszkają jak też pracują na statku,
    oraz
  2. zwracać odpowiednią uwagę na wskazówki zawarte w Części B niniejszego Kodeksu.

3. Inspekcje wymagane zgodnie z Prawidłem 5.1.4 będą przeprowadzane, gdy:

  1. statek jest rejestrowany lub powtórnie rejestrowany; albo
  2. w sposób znaczący zmieniły się warunki pomieszczania marynarzy.

42

4. Właściwa władza będzie zwracała szczególną uwagę na zapewnienie wdrożenia
wymagań niniejszej Konwencji w zakresie:

  1. rozmiarów pokoi i innych pomieszczeń mieszkalnych;
  2. ogrzewania i wentylacji;
  3. hałasu, wibracji i innych niekorzystnych czynników;
  4. urządzeń sanitarnych;
  5. oświetlenia; oraz
  6. warunków szpitalnych.

 

  1. Właściwa władza działająca na terytorium każdego Członka będzie wymagała, by
    statki   podnoszące   banderę   tego   Członka   spełniały   minimalne   normy   w   zakresie
    pomieszczania i udogodnień rekreacyjnych na statku określone w ustępach od 6 do 17
    niniejszej Normy.
  2. W kwestii ogólnych wymagań dotyczących zakwaterowania:

(a) wszystkie   pomieszczenia   mieszkalne   dla   marynarzy   będą   odpowiednio   wysokie;
najmniejsza dopuszczalna wysokość pomieszczeń mieszkalnych, gdzie konieczna jest
swoboda ruchu, nie będzie mniejsza niż 203 centymetry; właściwa władza może pozwolić
na pewną ograniczoną redukcję wymaganej wysokości pomieszczenia lub jego części, gdy
będzie miał pewność, że taka redukcja:

(i) jest rozsądna; oraz

(ii) nie doprowadzi do dyskomfortu marynarzy;

  1. pomieszczenia mieszkalne będą odpowiednio izolowane;
  2. na statkach innych niż statki pasażerskie, zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu
    2(e) i (f) Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r., wraz z
    poprawkami („Konwencja SOLAS”), kwatery sypialne będą umieszczone powyżej linii
    ładunkowej na śródokręciu lub na rufie, z wyjątkiem szczególnych przypadków, gdy ze
    względu na rozmiar, typ statku lub rodzaj  świadczonej przez statek usługi ich inna
    lokalizacja jest niepraktyczna, kwatery sypialne mogą być zlokalizowane w przedniej
    części statku, ale w żadnym razie nie przed grodzią kolizyjną;
  3. w statkach pasażerskich i w specjalnych statkach skonstruowanych zgodnie z Kodeksem
    bezpieczeństwa     dla     statków     o     specjalnym     przeznaczeniu     wydanym     przez
    Międzynarodową Organizację Morską w 1983 r. i jego kolejnymi wersjami (zwanych
    dalej „statkami o specjalnym przeznaczeniu”), właściwa władza może, pod warunkiem że
    poczynione zostaną odpowiednie kroki w celu zapewnienia wystarczającego oświetlenia i
    dopływu świeżego powietrza, zezwolić na umieszczenie pokojów sypialnych poniżej linii
    ładunkowej, ale w żadnym przypadku nie mogą one zostać zlokalizowane bezpośrednio
    pod przejściami, w których prowadzona jest praca;
  4. nie będzie bezpośrednich przejść do pokojów sypialnych z przestrzeni ładunkowych i
    maszynowni, ani z kuchni,  spiżarni, suszarni lub pomieszczeń sanitarnych; ta część
    grodzi, która oddziela te miejsca od kwater mieszkalnych i grodzi zewnętrznych będzie
    odpowiednio skonstruowana ze stali lub innego zatwierdzonego materiału i będzie wodo-
    jak też gazoszczelna;
  5. materiały użyte do skonstruowania wewnętrznych grodzi, wykładziny i pościel, podłogi i
    złączenia będą odpowiednie i sprzyjające zapewnieniu zdrowego środowiska;

(g) zapewnione będzie odpowiednie oświetlenie i wystarczający system kanalizacyjny; oraz
(h) zakwaterowanie oraz pomieszczenia służące rekreacji i przyrządzaniu posiłków będą

spełniać wymagania Prawidła 4.3 i związanych z nim postanowień Kodeksu dotyczących zdrowia,   ochrony   bezpieczeństwa   i   zapobiegania   wypadkom,   z   uwzględnieniem

43

zapobiegania ryzyku wystawienia na niebezpieczne poziomy hałasu i drgań i inne czynniki oraz substancje chemiczne obecne na statku oraz zapewniać akceptowalne warunki mieszkalne dla marynarzy.

7. W kwestii wymagań dotyczących wentylacji i ogrzewania:

  1. kwatery sypialne i mesy będą odpowiednio wentylowane;
  2. statki, z wyjątkiem tych, które regularnie pływają na trasach, gdzie umiarkowane
    warunki   klimatyczne   tego   nie   wymagają,   wyposażone   będą   w   klimatyzację
    zainstalowaną w kwaterach mieszkalnych, pomieszczeniach z instalacjami radiowymi
    i pomieszczeniach, w których prowadzona jest scentralizowana kontrola urządzeń;
  3. wszystkie  pomieszczenia  sanitarne będą wentylowane  powietrzem  pochodzącym
    bezpośrednio  z   zewnątrz   statku  w   sposób   niezależny   od  innych  pomieszczeń
    mieszkalnych; oraz
  4. zapewnione będzie odpowiednie ogrzewanie poprzez odpowiedni system grzewczy, za
    wyjątkiem statków pływających wyłącznie w klimatach tropikalnych.

8. Odnośnie do wymagań dotyczących oświetlenia,  z zastrzeżeniem  specjalnych
rozwiązań  dopuszczalnych  na   statkach  pasażerskich,   pokoje  mieszkalne  i   mesy  będą
oświetlone światłem naturalnym i wyposażone w odpowiednie oświetlenie sztuczne.

9. Gdy   na   statkach   wymagane   są   pomieszczenia   przeznaczone   do   spania,
obowiązywać będą następujące wymagania dotyczące kwater sypialnych:

  1. w  statkach  innych  niż  pasażerskie  każdy  marynarz  otrzyma  pojedynczy  pokój
    sypialny; w przypadku statków o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 lub statków o
    specjalnym przeznaczeniu, odpowiedni urząd może wydać zgodę na odstąpienie od
    realizacji tego wymogu po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy;
  2. będą zapewnione oddzielne kwatery sypialne dla mężczyzn i kobiet;
  3. kwatery sypialne będą miały odpowiedni rozmiar i będą odpowiednio wyposażone by
    zapewnić, w rozsądnych granicach, komfort i ułatwić utrzymanie porządku;
  4. każdy marynarz otrzyma oddzielną koję;
  5. minimalne wewnętrzne rozmiary koi będą wynosiły co najmniej 198 centymetrów na
    80 centymetrów;
  6. w wyposażonych w jedną koję kwaterach sypialnych dla marynarzy powierzchnia
    mieszkalna nie będzie mniejsza niż:

(i) 4,5 metra kwadratowego na statkach o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton; (ii) 5,5 metra kwadratowego na statkach o tonażu brutto wynoszącym 3.000 ton

lub więcej, ale mniej niż 10.000 ton; (iii)7 metrów kwadratowych na statkach o tonażu brutto wynoszącym 10.000 ton

lub więcej;

(g) jednakże w celu zapewnienia kwater sypialnych z pojedynczą koją na statkach o
tonażu mniejszym niż 3.000 ton, statkach pasażerskich lub statkach o specjalnym
przeznaczeniu,    właściwa   władza   może    zezwolić    na   mniejszą   powierzchnię
mieszkalną;

(h) na statkach o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton innych niż statki pasażerskie lub statki o specjalnym przeznaczeniu, kwatery sypialne mogą być zajmowane przez najwyżej dwóch marynarzy; powierzchnia mieszkalna takich pokoi sypialnych nie będzie mniejsza niż 7 metrów kwadratowych;

(i) na statkach pasażerskich i statkach o specjalnym przeznaczeniu powierzchnia mieszkalna pomieszczeń sypialnych dla osób nie pełniących obowiązków oficerów na statku powierzchnia mieszkalna będzie nie mniejsza niż:

44

(i) 7,5 metra kwadratowego w kwaterach dla dwóch osób; (ii) 11,5 metra kwadratowego w kwaterach dla trzech osób; (iii)14,5 metra kwadratowego w kwaterach dla czterech osób;

(j) na statkach o specjalnym przeznaczeniu w pomieszczeniach sypialnych mogą mieszkać więcej niż cztery osoby; powierzchnia mieszkalna w takich pomieszczeniach sypialnych nie będzie mniejsza niż 3,6 metra kwadratowego na osobę;

(k) na statkach innych niż statki pasażerskie i statki o specjalnym przeznaczeniu, pomieszczenia sypialne dla marynarzy, którzy pełnią obowiązki oficerów na statku, na którym nie ma pokoju gościnnego lub dziennego, powierzchnia mieszkalna na osobę nie będzie mniejsza niż:

(i) 7.5 metra kwadratowego na statkach o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton; (ii) 8,5 metra kwadratowego na statkach o tonażu brutto wynoszącym 3.000 ton

lub więcej, ale mniej niż 10.000 ton; (iii) 10 metrów kwadratowych na statkach o tonażu brutto wynoszącym 10.000 ton

lub więcej;

(l) na statkach pasażerskich i statkach o specjalnym przeznaczeniu powierzchnia mieszkalna dla marynarzy pełniących obowiązki oficerów na statku, na którym nie ma pokoju gościnnego lub dziennego, będzie wynosić nie mniej niż 7.5 metra kwadratowego w przypadku młodszych oficerów i nie mniej niż 8.5 metra kwadratowego w przypadku starszych oficerów; przyjmuje się założenie, że młodsi oficerowie pełnią służbę na poziomie operacyjnym, a wyżsi oficerowie na poziomie zarządzania;

(m)kapitan statku, starszy mechanik i starszy oficer pokładowy będą mieć, oprócz swoich pokoi sypialnych, przylegający pokój gościnny, pokój dzienny lub ekwiwalentną przestrzeń dodatkową; statki o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton mogą być zwolnione przez właściwą władzę z konieczności stosowania się do tego wymogu po konsultacji z właściwymi organizacjami armatorów i marynarzy;

(n) umeblowanie przypadające na każdą osobę zajmującą pokój będzie zawierać szafę na ubrania o wystarczającej objętości (co najmniej 475 litrów) i szafkę lub ekwiwalentną przestrzeń nie mniejszą niż 56 litrów; jeśli szafka stanowi część szafy na ubrania ich łączna objętość będzie wynosić co najmniej 500 litrów; będzie posiadać półkę i będzie ją można zamknąć w celu zapewnienia prywatności;

(o) każda kwatera sypialna będzie posiadać stół lub biurko, które mogą być przymocowane na miejscu, rozkładane lub wysuwane, z wygodnym miejscem do siedzenia.

10. W kwestii wymagań dotyczących mes:

(a)mesy będą zlokalizowane jako odrębne pomieszczenia wobec pomieszczeń sypialnych i tak blisko kuchni okrętowej jak jest to, z praktycznego punktu widzenia, możliwe; statki o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton mogą zostać zwolnione przez właściwą władzę z konieczności spełnienia tego wymogu po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy; oraz

(b) mesy będą miały odpowiedni rozmiar i będą zapewniać odpowiedni poziom komfortu oraz będą odpowiednio umeblowane i wyposażone (włączając w to działające stale urządzenia wydające napoje), biorąc pod uwagę liczbę marynarzy,

45

którzy mogą korzystania z nich jednocześnie; zarówno oddzielne, jak też wspólne mesy będą odpowiednio wyposażone.

11. W kwestii wymagań dotyczących pomieszczeń sanitarnych:

  1. wszyscy marynarze na statku będą mieć zapewniony wygodny dostęp do pomieszczeń
    sanitarnych,  spełniających minimalne normy w zakresie zdrowia i  higieny  oraz
    rozsądne standardy w zakresie komfortu, z oddzielnymi urządzeniami sanitarnymi dla
    mężczyzn i kobiet;
  2. łatwo dostępne urządzenia sanitarne będą się znajdowały między innymi w pobliżu
    mostka nawigacyjnego, siłowni lub pomieszczenia, gdzie sprawowana jest kontrola
    nad pracą urządzeń; statki o tonażu brutto mniejszym niż 3.000 ton mogą zostać
    zwolnione  przez  właściwą władzę  z  konieczności   spełnienia tego  wymogu  po
    konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy;
  3. na wszystkich statkach będzie się znajdowała dogodnie umiejscowiona co najmniej
    jedna toaleta, umywalka, wanna i/lub prysznic na każde sześć lub mniej osób, które
    nie posiadają osobistych pomieszczeń sanitarnych;
  4. za wyjątkiem statków pasażerskich każdy pokój   sypialny wyposażony będzie w
    umywalkę z gorącą i zimną bieżącą wodą słodką, z wyjątkiem przypadku, gdy taka
    umywalka znajduje się w prywatnej łazience;
  5. w   przypadku    statków   pasażerskich    odbywających   zwykle   nie    dłuższe   niż
    czterogodzinne podróże, właściwa władza może uwzględnić możliwość złagodzenia
    wymagań w zakresie liczby urządzeń sanitarnych; oraz
  6. gorąca i zimna bieżąca woda słodka dostępna będzie we wszystkich miejscach, gdzie
    można się myć.

 

  1. W kwestii wymagań dotyczących pomieszczania szpitalnego, statki na których
    płynie  15 lub więcej marynarzy, odbywające podróż trwającą dłużej  niż trzy dni, będą
    zapewniać   oddzielne   pomieszczanie   szpitalne,   wykorzystywane   wyłącznie   dla   celów
    medycznych;   właściwa   władza   może   złagodzić   ten   wymóg   w   przypadku   statków
    zatrudnionych w żegludze przybrzeżnej; zatwierdzając pomieszczanie szpitalne na statku,
    właściwa władza upewni  się, że będzie ono łatwo dostępne we wszelkich warunkach
    pogodowych, zapewni wygodne warunki mieszkalne i będzie sprzyjać uzyskaniu szybkiej i
    właściwej opieki.
  2. Dostępne będą odpowiednio umiejscowione i wyposażone pomieszczenia służące
    do prania.
  3. Wszystkie statki będą posiadać przestrzeń lub przestrzenie na otwartym pokładzie,
    do których marynarze będą mieli dostęp poza godzinami służby, o powierzchni odpowiedniej
    względem rozmiaru statku i liczby marynarzy.

15. Wszystkie   statki   będą wyposażone  w  oddzielne  biura  lub   wspólne  biuro
wykorzystywane przez dział pokładowy i dział maszynowy; statki o tonażu brutto mniejszym
niż 3.000 ton mogą zostać zwolnione przez właściwą władzę z konieczności spełnienia tego
wymogu po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy;

16. Statki zawijające regularnie do portów, w których występuje duża ilość komarów,
będą wyposażone w odpowiednie urządzenia,  zgodnie z wymogami  określonymi przez
właściwą władzę.

46

17. Biorąc pod uwagę Prawidło 4.3  i  związane z nim postanowienia Kodeksu
dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa oraz zapobiegania wypadkom,  statki będą
wyposażone   w   przeznaczone   do   użytku   przez   wszystkich   marynarzy   odpowiednie
pomieszczenia służące rekreacji oraz udogodnienia i usługi przystosowane do szczególnych
potrzeb marynarzy, którzy muszą mieszkać i pracować na statkach.

18. Właściwa władza będzie wymagała, by przeprowadzane były częste inspekcje na
statkach, przez lub z upoważnienia kapitana statku, w celu upewnienia się, że zakwaterowanie
marynarzy jest czyste, zapewniające godziwe warunki mieszkalne i że wykonywane są w nim
potrzebne naprawy. Wyniki każdej inspekcji zostaną zapisane i udostępnione do rewizji.

19. W   przypadku   statków,   na   których   zachodzi   potrzeba  uwzględnienia,   bez
stosowania dyskryminacji, interesów marynarzy oddających się różniącym się względem
siebie  praktykom  religijnym  i   społecznym,   właściwa  władza  może,   po  konsultacji   z
organizacjami armatorów i marynarzy, pozwolić na sprawiedliwie stosowane różnice w
realizacji wymagań niniejszej Normy, pod warunkiem że takie różnice nie spowodują, że
służące marynarzom urządzenia zapewnią im korzyści mniejsze niż wynikające ze stosowania
się do wymagań niniejszej Normy.

20. Każdy Członek może, po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy,
wyłączyć statki o tonażu brutto mniejszym niż 200 ton, tam gdzie jest to wskazane ze
względu na rozmiar statku i liczbę osób na nim, z obowiązku stosowania się do wymagań
zawartych w następujących postanowieniach niniejszej Normy:

  1. ustępy 7(b), 11(d) i 13; oraz
  2. ustęp 9(f) i (h) do (l) włącznie, w odniesieniu jedynie do powierzchni mieszkalnej.

21. Wszelkie   wyłączenia   dotyczące   wymagań   niniejszej   Normy   mogą  zostać
dokonane tylko w przypadkach, w których niniejsza Norma w sposób wyraźny na to zezwala i
tylko w  szczególnych okolicznościach,  w których takie wyłączenia  są jasno i  mocno
uzasadnione,   pod  warunkiem  przestrzegania  zasad  ochrony   zdrowia  i  bezpieczeństwa
marynarzy.

Wytyczna B3.1 – Pomieszczanie i udogodnienia rekreacyjne Wytyczna B3.1.1 – Projekt i konstrukcja

  1. Zewnętrzne grodzie pomieszczeń sypialnych i mes powinny być odpowiednio
    izolowane. Wszystkie obudowy maszyn i graniczne grodzie kuchni oraz inne przestrzenie, w
    których tworzy się wysoka temperatura, powinny być odpowiednio izolowane, jeśli istnieje
    możliwość, że powstające gorąco wpłynie na sąsiednie pomieszczenia mieszkalne i przejścia.
    Powinny być podjęte kroki w celu zapewnienia ochrony od skutków działania pary lub/i
    gorącej wody płynącej w rurach.
  2. Pomieszczenia  sypialne,  mesy,   pokoje  rekreacyjne  i  przejścia w  przestrzeni
    mieszkalnej  powinny być odpowiednio izolowane w celu zapobieżenia kondensacji lub
    przegrzaniu.

47

  1. Powierzchnie grodzi i pokładów powinny być wykonane z materiału, którego
    czystość łatwo utrzymać. Nie powinno się stosować konstrukcji sprzyjających rozwojowi
    drobnoustrojów.
  2. Powierzchnie grodzi i pokładów w kwaterach sypialnych i mesach powinny być
    łatwe   do  utrzymania  w   czystości,   mieć jasne  barwy   i   pokryte   być   nietoksycznymi
    substancjami.

substancjami.

5. Pokłady w całej powierzchni mieszkalnej powinny być wykonane z zatwierdzonego
materiału i posiadać zatwierdzoną konstrukcję, a ich powierzchnia powinna być odporna na
wilgoć i łatwa do utrzymania w czystości.

6. Tam gdzie pokrycie podłogi wykonane jest z różnych materiałów, połączenia
powinny być wykonane w taki sposób, by uniknąć powstania szpar.

Wytyczna B3.1.2 – Wentylacja

  1. System wentylacji w pomieszczeniach sypialnych i mesach powinien być poddany
    kontroli   w   celu   utrzymania   powietrza   w   satysfakcjonującym   stanie   i   zapewnienia
    wystarczającego    przepływu    powietrza    we    wszystkich    warunkach    pogodowych    i
    klimatycznych.
  2. Systemy klimatyzacji, typu scentralizowanego lub indywidualnego, powinny być
    tak skonstruowane aby:

(a)utrzymać temperaturę i wilgotność względną odpowiednią wobec warunków zewnętrznych, zapewnić wystarczającą wymianę powietrza we wszystkich klimatyzowanych przestrzeniach, uwzględnić szczególne cechy operacji na morzu i nie wytwarzać nadmiernych hałasów i drgań; oraz

(b) ułatwić czyszczenie i dezynfekcję w celu zapobieżenia lub kontroli rozprzestrzeniania się choroby.

3. Zasilanie   elektryczne   systemów   klimatyzacji   i   innych   urządzeń   służących
wentylacji, wymaganych w poprzednim ustępie niniejszej Wytycznej, powinno być dostępne
zawsze, gdy marynarze mieszkają lub pracują na statku i warunki tego wymagają. Zasilanie to
nie może jednak pochodzić ze źródła awaryjnego.

Wytyczna B3.1.3 – Ogrzewanie

  1. System ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych powinien funkcjonować przez cały
    czas, gdy marynarze mieszkają i pracują na statku i warunki tego wymagają.
  2. Na wszystkich statkach gdzie wymagany jest system ogrzewania, ogrzewanie
    powinno być zapewnione za pomocą gorącej wody, ciepłego powietrza, elektryczności, pary
    lub ekwiwalentnego środka. Jednakże w przestrzeni mieszkalnej nie powinno się używać pary
    jako środka przenoszenia ciepła. System ogrzewania powinien być zdolny do utrzymania
    temperatury w pomieszczeniach mieszkalnych marynarzy na satysfakcjonującym poziomie w
    normalnych warunkach pogodowych i klimatycznych, których można się spodziewać na
    trasach, na których statek pływa. Właściwa władza powinien ustanowić w tym zakresie
    odpowiednią normę.

48

3. Kaloryfery i inne urządzenia grzewcze powinny być w taki sposób umiejscowione, a jeśli to konieczne osłonięte, by uniknąć ryzyka pożaru lub dyskomfortu osób zajmujących pomieszczenia.

Wytyczna B3.1.4 – Oświetlenie

1. Na   wszystkich   statkach   powinno   być   zapewnione   światło   elektryczne   w
pomieszczeniach   mieszkalnych   marynarzy.   Jeśli   nie   ma   dwóch   niezależnych   źródeł
elektryczności,   powinno   być   zapewnione   dodatkowe   oświetlenie   dzięki   odpowiednio
skonstruowanym lampom lub sprzętowi oświetleniowemu do wykorzystania w sytuacjach
awaryjnych.

  1. W pomieszczeniach sypialnych powinna być zainstalowana lampka do czytania u
    wezgłowia każdej koi.
  2. Właściwa władza powinien sporządzić odpowiednie normy dotyczące naturalnego i
    sztucznego oświetlenia.

Wytyczna B3.1.5 – Pomieszczenia sypialne

  1. Marynarze i ewentualne osoby towarzyszące powinny mieć zapewnione warunki
    sypialne tak komfortowe jak to możliwe.
  2. Jeśli rozmiar statku, działalność prowadzona z jego wykorzystaniem i jego budowa
    czynią to rozsądnym i praktycznym, pomieszczenia mieszkalne powinny być zaplanowane i
    wyposażone w prywatną łazienkę, łącznie z toaletą, w celu zapewnienia komfortu osobom w
    nich mieszkającym i ułatwienia zachowania czystości.
  3. W granicach w jakich jest to praktyczne, zajmowanie pomieszczeń sypialnych
    marynarzy powinno być zorganizowane w ten sposób, że marynarz pracujący w ciągu dnia
    nie powinien dzielić pokoju z marynarzem pełniącym wachtę nocną.
  4. W przypadku marynarzy pełniących funkcję podoficerów nie powinno być więcej
    niż dwie osoby na pomieszczenie sypialne.
  5. Należy rozważyć możliwość rozszerzenia udogodnienia, o którym mówi Norma
    A3.1, ustęp 9(m), na drugiego mechanika, jeśli takie rozwiązanie jest praktyczne.
  6. Przestrzeń zajęta przez koje, szafy, szafki i siedzenia powinna być zaliczona do
    rozmiarów przestrzeni mieszkalnej. Nie powinno się zaliczać do przestrzeni mieszkalnej
    małych   i   nieregularnie   ukształtowanych   przestrzeni,   które   nie   zwiększają  efektywnie
    przestrzeni  dla swobodnego ruchu,  ani  nie mogą być wykorzystane do zainstalowania
    umeblowania.
  7. Koje nie powinny być ustawione w więcej niż dwóch poziomach. W przypadku koi
    ustawionych wzdłuż boku statku, powinien być tylko jeden poziom, tam gdzie nad koją
    umiejscowiony jest otwór okienny.

49

  1. Niższa koja w koi dwupoziomowej  nie powinna znajdować się mniej  niż 30
    centymetrów ponad podłogą; wyższa koja powinna się znajdować mniej więcej w połowie
    między spodem niższej koi i najniższą powierzchnią belek sufitowych.
  2. Konstrukcja koi i, jeśli występuje, zabezpieczenie przed wypadnięciem z koi w
    czasie przechyłu statku, powinny być wykonane z zatwierdzonego materiału, który jest
    twardy, gładki, niepodatny na korozję i niesprzyjający rozwojowi drobnoustrojów.

10. Jeśli do konstrukcji koi wykorzystane są ramy cylindryczne, powinny one być w
pełni uszczelnione i nie mieć otworów, przez które mogą wniknąć drobnoustroje.

11. Każda koja powinna być wyposażona w wygodny  materac z wykładanym
poduszką spodem lub materac, w którym połączone są sprężyny i poduszka. Materac i
poduszka powinny być wykonane z zatwierdzonego materiału. Nie powinno się stosować
materiału sprzyjającego rozwojowi drobnoustrojów.

12. Gdy jedna koja umiejscowiona jest nad inną, pod materacem górnej koi powinno
być umieszczone dno z materiału, który nie wytwarza i nie przyciąga pyłu i kurzu.

13. Umeblowanie powinno być wykonane z gładkiego,  mocnego materiału,  nie
podatnego na odkształcenia i korozję.

14. Pomieszczenia sypialne powinny być wyposażone w zasłony lub ich ekwiwalent.

15. Pomieszczenia sypialne powinny być wyposażone w lustro,  małe szafki na
przybory toaletowe, półkę na książki i wystarczającą liczbę haków na ubrania.

Wytyczna B3.1.6 – Mesy

  1. Mesy mogą być albo wspólne albo oddzielne. Decyzja w tym względzie powinna
    być podjęta po konsultacji z przedstawicielami marynarzy i armatorów i zatwierdzona przez
    właściwą władzę. Powinny być wzięte pod uwagę takie czynniki jak rozmiar statku i
    szczególne kulturowe, religijne i społeczne potrzeby marynarzy.
  2. Tam gdzie oddzielne mesy występują, powinny one zostać przydzielone:

 

  1. kapitanowi i oficerom; oraz
  2. bosmanom i innym marynarzom.

 

  1. Na statkach innych niż pasażerskie, powierzchnia użytkowa mes dla marynarzy nie
    powinna być mniejsza niż 1.5 metra kwadratowego na osobę planowanej powierzchni do
    siedzenia.
  2. Na wszystkich statkach mesy powinny być wyposażone w odpowiednie siedzenia,
    umocowane w miejscu lub ruchome, wystarczające dla potrzeb największej spodziewanej
    liczby marynarzy, którzy będą z nich korzystać jednocześnie.
  3. Zawsze, gdy będą się znajdować na statku, marynarze powinni mieć dostęp do:

(a) lodówki, która powinna być umiejscowiona w sposób zapewniający wygodny do niej dostęp i mającej wystarczającą pojemność względem liczby osób korzystających z mesy lub mes.

50

  1. urządzeń do przyrządzania gorących napojów; oraz
  2. urządzeń dostarczających zimną wodę.

6. Gdy spiżarnie nie są bezpośrednio dostępne z mes, powinny być zapewnione szafki o
wystarczającej pojemności na przechowanie naczyń oraz sprzętu do mycia naczyń.

7. Powierzchnie stołów i siedzeń powinny być wykonane z materiału odpornego na wilgoć.
Wytyczna B3.1.7 – Pomieszczenia sanitarne

  1. Umywalki i wanny powinny mieć odpowiednią wielkość, być skonstruowane z
    zatwierdzonych materiałów i  posiadać gładką powierzchnię,  nie podatną na pęknięcia,
    odłupywanie się fragmentów i korozje.
  2. Wszystkie toalety  powinny  być wykonane według  zatwierdzonego wzorca i
    posiadać odpowiednie możliwości w zakresie spłukiwania wodą lub zastosowania innych
    odpowiednich    środków,    takich   jak    powietrze,    dostępnych    zawsze    i    niezależnie
    kontrolowanych.
  3. Pomieszczenia sanitarne przeznaczone do użytku przez więcej niż jedną osobę
    powinny spełniać następujące warunki:

 

  1. podłogi powinny być wykonane z zatwierdzonego, trwałego materiału, odpornego na
    wilgoć i powinny posiadać odpowiednie możliwości w zakresie odprowadzenia wody;
  2. grodzie powinny być wykonane ze  stali lub innego zatwierdzonego materiału i
    powinny  być wodoszczelne  przynajmniej   do wysokości  23   centymetrów ponad
    poziomem pokładu;
  3. pomieszczenia   powinny   być   wystarczająco   dobrze   oświetlone,    ogrzewane   i
    wentylowane;
  4. toalety powinny być umiejscowione w sposób zapewniający wygodny dostęp z kwater
    sypialnych, ale powinny być oddzielne wobec kwater sypialnych i łazienek, bez
    bezpośredniego  dostępu z kwater sypialnych lub  przejścia pomiędzy  kwaterami
    sypialnymi i toaletami do których nie ma innego dostępu.  Ten wymóg nie ma
    zastosowania tam, gdzie toaleta zlokalizowana w pomieszczeniu pomiędzy dwiema
    kwaterami sypialnymi, w których przebywa nie więcej niż czterech marynarzy; oraz
  5. jeśli w pomieszczeniu jest więcej niż jedna toaleta, powinny one być odpowiednio
    osłonięte w celu zapewnienia prywatności.

4. Przeznaczone do użytku marynarzy urządzenia do prania powinny zawierać:

  1. pralki;
  2. suszarki do bielizny lub odpowiednio ogrzewane i wentylowane suszarnie; oraz
  3. żelazka i deski do prasowania lub ich odpowiedniki.

51

Wytyczna B3.1.8 – Pomieszczanie szpitalne

  1. Pomieszczanie szpitalne powinno być w taki sposób zaprojektowane by ułatwić
    konsultacje i udzielanie pomocy lekarskiej oraz zapobiegać rozprzestrzenianiu się chorób
    zakaźnych.
  2. Wejścia do pomieszczeń, koje, oświetlenie, wentylacja, ogrzewanie i dopływ wody
    powinny być zaprojektowane w taki  sposób,  by  zapewnić komfort i ułatwić leczenie
    pacjentów.
  3. Liczbę wymaganych koi sypialnych powinna określić właściwa władza.

4. Osoby korzystające z pomieszczania szpitalnego powinny mieć do dyspozycji
pomieszczenia sanitarne na swój wyłączny użytek, albo jako cześć pomieszczania, ale w jego
bezpośrednim pobliżu. Takie pomieszczenia sanitarne powinny się składać z co najmniej
jednej toalety, umywalki oraz wanny lub prysznica.

Wytyczna B3.1.9 – Inne udogodnienia

1. Tam gdzie istnieją specjalne przebieralnie dla personelu siłowni, powinny być one:

(a) umiejscowione na zewnątrz siłowni, ale z łatwym do niej dostępem; oraz

(b) wyposażone w indywidualne szafki na ubrania, jak również wanny i/lub prysznice i
umywalki z bieżącą gorącą i zimną wodą słodką.

Wytyczna B3.1.10 – Pościel, naczynia kuchenne w mesach i inne postanowienia

1. Każdy Członek powinien rozważyć zastosowanie następujących zasad:

  1. armator powinien dostarczyć wszystkim marynarzom odbywającym służbę na statku
    czystą pościel i naczynia kuchenne, a marynarze powinni być odpowiedzialni za ich
    zwrot w dniach i godzinach wyznaczonych przez kapitana oraz po zakończeniu służby
    na statku;
  2. pościel powinna być dobrej jakości,  a talerze, kubki i  inne naczynia kuchenne
    powinny być wykonane z zatwierdzonego materiału, który łatwo nadaje się do mycia;
    oraz
  3. armator  powinien   dostarczyć  wszystkim   marynarzom  ręczniki,   mydła  i   papier
    toaletowy.

Wytyczna B3.1.11 – Udogodnienia rekreacyjne, poczta i wizyty na statku

  1. Pomieszczenia i udogodnienia rekreacyjne powinny podlegać częstej analizie ich
    przydatności  w  celu  zapewnienia,  że  są odpowiednio  dostosowane  do  zmian  potrzeb
    marynarzy wynikających z następującego w przemyśle okrętowym rozwoju w zakresie
    techniki i działań operacyjnych.
  2. Wyposażenie pomieszczeń rekreacyjnych powinno zawierać co najmniej szafkę na
    książki i  sprzęty wykorzystywane do czytania, pisania i, tam gdzie ma to praktyczne
    zastosowanie, gry.

52

  1. W związku z planowaniem pomieszczeń rekreacyjnych właściwa władza rozważy
    zapewnienie kantyny.
  2. Tam gdzie jest to wskazane z praktycznego punktu widzenia, powinno się również
    rozważyć zapewnienie następujących udogodnień bez ponoszenia kosztów przez marynarzy:

 

  1. palarnia;
  2. możliwość oglądania telewizji i słuchania audycji radiowych;
  3. pokazy filmów, których zasób powinien być odpowiedni do czasu trwania podróży i,
    tam gdzie to konieczne, zmieniany odpowiednio często;
  4. sprzęt do uprawiania sportu, włączając w to sprzęt do ćwiczeń siłowych, gry stołowe i
    gry pokładowe;
  5. tam gdzie to możliwe – basen;
  6. bibliotekę zawierającą książki specjalistyczne i inne, których zasób powinien być
    odpowiedni   do   czasu  trwania  podróży   i,   tam   gdzie  to   konieczne,   zmieniany
    odpowiednio często;
  7. sprzęt służący do rekreacyjnego majsterkowania;

(h) sprzęt elektroniczny taki jak radio, telewizor, odtwarzacze video, odtwarzacze DVD/CD, komputery osobiste i oprogramowanie do nich oraz magnetofony kasetowe;

(i) tam gdzie to właściwe, zapewnienie barów dla marynarzy, o ile nie jest to sprzeczne z narodowymi, religijnymi lub społecznymi zwyczajami; oraz

(j) pozostający w granicach rozsądku dostęp do urządzeń komunikacji telefonicznej, poczty elektronicznej i Internetu, bez wnoszenia przez marynarzy opłat za korzystanie z tych urządzeń, jeśli takie korzystanie nie przekracza rozsądnych granic.

  1. Powinny  być  poczynione  wszelkie   starania  w  celu  zapewnienia,   że  poczta
    marynarzy wysyłana będzie w sposób tak szybki i godny zaufania jak to możliwe. Powinny
    być także poczynione starania w celu uchronienia marynarzy przed koniecznością wnoszenia
    dodatkowych opłat, w przypadku gdy poczta marynarzy musi zostać przeadresowana z
    przyczyn pozostających poza ich kontrolą.
  2. Powinny być podjęte kroki w celu zapewnienia, z zastrzeżeniem odpowiednich
    krajowych i międzynarodowych praw i przepisów, że zawsze gdy nie ma ku temu poważnych
    przeciwwskazań,   marynarze  otrzymają pozwolenie,  by  partnerzy,   krewni  i   przyjaciele
    odwiedzili ich na statku, gdy znajduje się on w porcie.
  3. Powinno się rozważyć możliwość pozwolenia, by w niektórych rejsach, gdy nie ma
    ku temu praktycznych przeciwwskazań, płynęły wraz z marynarzami osoby towarzyszące.
    Takie osoby powinny być odpowiednio ubezpieczone przeciw wypadkom i  chorobom;
    właściciele statków powinni udzielić marynarzom wszelkiej pomocy w uzyskaniu takiego
    ubezpieczenia.

Wytyczna B3.1.12 – Zapobieganie hałasowi i drganiom

  1. Pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia służące rekreacji i przyrządzaniu
    posiłków powinny być zlokalizowane tak daleko jak to możliwe od silników, sterowni,
    dźwigów   pokładowych, urządzeń służących wentylacji, ogrzewaniu i klimatyzacji i innych
    hałaśliwych urządzeń.
  2. Powinno  się zastosować izolację akustyczną lub  inne odpowiednie materiały
    absorbujące    dźwięk   w   konstrukcji    i    wykończeniu    grodzi,    sufitów    i    podłóg   w

53

pomieszczeniach, gdzie powstaje hałas, jak też samozamykające się, izolowane akustycznie drzwi do maszynowni.

3. Siłownie   i   inne   pomieszczenia,   gdzie   funkcjonują  maszyny,   powinny   być
wyposażone,   tam   gdzie   nie   ma   praktycznych   przeciwwskazań,   w   dźwiękoszczelne,
scentralizowane pomieszczenia kontrolne dla personelu siłowni.  Przestrzenie w których
wykonywana jest praca, takie jak warsztat maszynowy, powinny być izolowane, w stopniu w
jakim jest to praktycznie możliwe, od hałasu wytwarzanego przez maszyny. Powinno się też
podjąć kroki w celu redukcji hałasu, który powstaje w czasie pracy maszyn.

  1. Limity poziomu hałasu dla pomieszczeń w których wykonywana jest praca i
    pomieszczeń mieszkalnych powinny być zgodne z międzynarodowymi wytycznymi MOP w
    tym zakresie, włączając w to wytyczne zawarte w wydanym przez MOP kodeksie praktyk
    zatytułowanym Czynniki wpływające na miejsce pracy, 2001 r. i, tam gdzie jest to wskazane,
    specjalną ochronę zalecaną przez Międzynarodową Organizację Morską, wraz z wszelkimi
    poprawkami i dokumentami dodatkowymi dotyczącymi poziomów hałasu na statkach. Na
    pokładzie   powinna   być   trzymana   i   udostępniana   marynarzom   kopia   odpowiednich
    dokumentów w języku angielskim lub używanym na statku języku roboczym.
  2. Żadne  pomieszczenia  mieszkalne,  rekreacyjne  ani   służące  przyrządzaniu  lub
    spożywaniu posiłków nie powinny być narażone na nadmierne drgania.

Prawidło 3.2 – Żywność i przyrządzanie posiłków

Cel: Zapewnienie marynarzom dostępu do dobrej jakości żywności i wody pitnej dostarczonej w objętych regulacją warunkach higienicznych

  1. Każdy Członek zapewni, że statki podnoszące jego banderę będą przewozić i
    podawać  osobom  płynącym  żywność  i  wodę  pitną o  odpowiedniej  jakości,  wartości
    odżywczej i w ilości, która zaspokaja potrzeby statku, uwzględniając różnice kulturowe i
    religijne.
  2. W czasie ich zatrudnienia żywność będzie zapewniana marynarzom bez opłat z ich
    strony.

3. Marynarze    zatrudnieni    w    charakterze    kucharzy    odpowiedzialnych    za
przygotowywanie posiłków powinni być wyszkoleni i wykwalifikowani do pełnienia tej
funkcji.

Norma A3.2 – Żywność i przyrządzanie posiłków

1. Każdy  Członek  przyjmie  ustawodawstwo  lub  zastosuje  inne   środki  w  celu
zapewnienia minimalnych standardów w zakresie ilości i jakości żywności i wody pitnej oraz
przyrządzania posiłków dla marynarzy na statkach podnoszących jego banderę i podejmie
działalność   edukacyjną   w   celu   promowania   świadomości   i   wdrażania   standardów
wspomnianych w niniejszym ustępie.

2. Każdy Członek zapewni, że statki podnoszące jego banderę spełniają następujące
minimalne normy:

54

  1. zapasy żywności i wody pitnej, przy uwzględnieniu liczby marynarzy na statku, ich
    wymagań odnośnie do praktyk religijnych, czasu i rodzaju rejsu, będą odpowiednie w
    zakresie ilości, wartości odżywczej, jakości i różnorodności;
  2. organizacja i wyposażenie działu odpowiedzialnego za przyrządzanie posiłków będą
    pozwalały na zapewnienie marynarzom odpowiednich, zróżnicowanych i pożywnych
    posiłków przygotowywanych i serwowanych w higienicznych warunkach; oraz
  3. personel przyrządzający posiłki będzie odpowiednio przeszkolony i poinstruowany do
    pełnienia tej funkcji.

3. Armatorzy   zagwarantują,    że   marynarze   zatrudnieni   jako   kucharze   będą
przeszkoleni, wykwalifikowani i kompetentni do pełnienia tej funkcji zgodnie z wymogami
określonymi w ustawodawstwie obowiązującym na terytorium danego Członka.

  1. Wymagania zawarte w ustępie 3 niniejszej Normy będą zawierać zakończenie
    szkolenia zatwierdzonego i uznawanego przez właściwą władzę, którego zakres będzie
    obejmować gotowanie, higienę żywności i higienę osobistą, przechowywanie żywności,
    kontrolę zapasów, ochronę środowiska oraz bezpieczne i zdrowe przyrządzanie posiłków.
  2. Na statkach z załogą liczącą mniej niż dziesięć osób, które, z racji rozmiaru i
    prowadzonej  działalności, nie podlegają określonemu przez właściwą władzę wymogowi
    posiadania na statku wykwalifikowanego kucharza, każda osoba przygotowująca posiłki w
    kuchni będzie przeszkolona i poinstruowana w zakresie obejmującym higienę żywności i
    higienę osobistą, jak również przechowywanie żywności na statkach.
  3. W sytuacjach szczególnej konieczności właściwa władza może wydać pozwolenie,
    by nie w pełni wykwalifikowany kucharz przygotowywał posiłki na określonym statku przez
    określony czas, dopóki statek nie zawinie do kolejnego odpowiedniego portu lub przez okres
    nie przekraczający jednego miesiąca, pod warunkiem że osoba której dotyczy pozwolenie jest
    przeszkolona  lub  poinstruowana w  zakresie  obejmującym  higienę  żywności  i  higienę
    osobistą, jak również przechowywanie żywności na statkach.

7. Zgodnie   z  procedurami   określonymi   w   Tytule   5,   właściwa  władza  będzie
wymagała, by przeprowadzane były częste, udokumentowane inspekcje na statkach, przez lub
z upoważnienia kapitana, odnośnie do:

  1. zapasów żywności i wody pitnej;
  2. wszystkich   przestrzeni   i    sprzętów   wykorzystywanych   do   przechowywania   i
    podawania żywności i wody pitnej; oraz
  3. kuchni i sprzętów wykorzystywanych do przyrządzania posiłków.

8. Żaden marynarz w wieku poniżej  18 lat nie będzie zatrudniony, ani nie będzie
pracował jako kucharz.

Wytyczna B3.2 – Żywność i przyrządzanie posiłków Wytyczna B3.2.1 – Inspekcje, edukacja, badania i publikacje

1. Właściwa władza powinna, we współpracy z innymi właściwymi agencjami i organizacjami, gromadzić aktualizowane informacje na temat wyżywienia i metod zakupu, magazynowania, przechowywania, gotowania i podawania żywności, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań przyrządzania posiłków na statku. Takie informacje powinny być

55

dostępne, bezpłatnie lub za rozsądną opłatą, przedsiębiorcom i handlowcom zajmującym się dostarczaniem żywności i sprzętu na statki, kapitanom, stewardom i kucharzom oraz organizacjom armatorów i marynarzy. Powinny być w tym celu wykorzystywane odpowiednie formy rozpowszechniania informacji, takie jak podręczniki, broszury, plakaty, diagramy lub ogłoszenia w pismach branżowych.

2. Właściwa władza powinna wydać zalecenia w celu uniknięcia marnotrawstwa
żywności, ułatwienia utrzymania właściwych standardów w zakresie higieny i zapewnienia
maksymalnego możliwego komfortu pracy.

3. Właściwa   władza   powinna   współpracować   z   odpowiednimi   agencjami   i
organizacjami w celu rozwoju materiałów edukacyjnych i informacji na statku odnośnie do
metod zapewniania właściwego poziomu usług żywieniowych.

4. Właściwa władza powinna blisko współpracować z organizacjami armatorów i
marynarzy oraz z urzędami na poziomie krajowym i lokalnym, zajmującymi się kwestiami
żywności i zdrowia i może, jeśli uzna to za konieczne, skorzystać z usług takich urzędów.

Wytyczne B3.2.2 – Kucharze na statkach

1. Marynarze powinni być zakwalifikowani jako kucharze tylko jeżeli:

  1. odsłużyli na morzu minimalny okres wymagany przez właściwą władzę, który może
    być zróżnicowany w celu uwzględnienia istniejących kwalifikacji i doświadczenia;
  2. zdali egzamin wymagany przez właściwą władzę lub  ekwiwalentny egzamin na
    zatwierdzonym szkoleniu dla kucharzy.

2. Przeprowadzenie wymaganego egzaminu lub wręczenie odpowiedniego świadectwa
leży w gestii właściwej władzy lub, pod jego kontrolą, zatwierdzonej szkoły prowadzącej
szkolenia na kucharzy.

3. Właściwa władza  powinna  zapewnić  uznanie,  tam  gdzie jest to  właściwe,
świadectw kwalifikacji na kucharzy okrętowych wydanych przez innych Członków, którzy
ratyfikowali    niniejszą   Konwencję    lub    Konwencję    Nr    69    dotyczącą    świadectwa
kwalifikacyjnego kucharzy okrętowych z 1946 r., lub przez inny zatwierdzony organ.

56

TYTUŁ 4. OCHRONA ZDROWIA, OPIEKA MEDYCZNA, OPIEKA SPOŁECZNA

I ZABEZPIECZENIE SPOŁECZNE

Prawidło 4.1 – Opieka medyczna na statku i na lądzie

Cel: Ochrona zdrowia marynarzy i zapewnienie im szybkiego dostępu do opieki medycznej na statku i na lądzie

1. Każdy Członek zapewni, że wszyscy marynarze na statku, który pływa pod jego
banderą, objęci będą odpowiednimi działaniami w zakresie ochrony zdrowia i że będą mieć
dostęp do właściwej opieki medycznej podczas pracy na statku.

  1. Ochrona określona w ustępie   1   niniejszego Prawidła będzie,  co  do zasady,
    zapewniana marynarzom bezpłatnie.
  2. Każdy Członek zapewni, że potrzebujący natychmiastowej  pomocy medycznej
    marynarze przebywający na statkach znajdujących się na jego terytorium, otrzymają dostęp
    do zakładów opieki zdrowotnej danego Członka.
  3. Wymagania w zakresie ochrony zdrowia i opieki medycznej na statku określone w
    Kodeksie zawierają normy dla działań zmierzających do zapewnienia marynarzom ochrony
    zdrowia i opieki medycznej o standardzie tak zbliżonym jak to możliwe do tego, który jest
    dostępny dla pracowników na lądzie.

Norma A4.1 – Opieka medyczna na statku i na lądzie

1. Każdy Członek zapewni, że podjęte zostaną kroki w zakresie ochrony zdrowia i opieki medycznej dla marynarzy pracujących na statkach podnoszących jego banderę, włączając w to podstawową opiekę dentystyczną, które:

  1. zapewnią marynarzom ogólne usługi w zakresie ochrony zdrowia i opieki medycznej
    istotne z punktu widzenia pełnionych przez nich obowiązków, jak również szczególne
    usługi związane ze specyfiką pracy na statku;
  2. zapewnią, że marynarze otrzymają ochronę zdrowia i opiekę medyczną o standardzie
    tak zbliżonym jak to możliwe do tego, który dostępny jest dla pracowników na lądzie,
    włączając w to szybki dostęp do niezbędnych lekarstw,  sprzętu medycznego do
    diagnozowania i leczenia oraz do informacji i porady medycznej;
  3. zapewnią marynarzom, tam gdzie jest możliwe z praktycznego punktu widzenia,
    prawo do bezzwłocznych wizyt u lekarzy specjalistów i dentystów w porcie, do
    którego zawinie statek;
  4. zapewnią, że, w zakresie zgodnym z prawem krajowym i praktyką Członka, usługi
    opieki medycznej i ochrony zdrowia podczas pobytu marynarza na statku lub po jego
    zawinięciu do portu zagranicznego będą świadczone bez konieczności wnoszenia
    opłat przez marynarzy; oraz
  5. nie  będą ograniczone  tylko  do  marynarzy  chorych  i  marynarzy,  którzy  ulegli
    wypadkom, ale zawierać będą środki o charakterze prewencyjnym, takie jak promocja
    zdrowia i programy edukacji zdrowotnej.

57

2. Właściwa władza wprowadzi standardowy formularz medyczny do wykorzystania
przez armatorów i właściwy personel medyczny na statkach i na lądzie. Wypełniony
formularz i jego zawartość będą utrzymywane w tajemnicy i wykorzystywane tylko w
celu poprawy opieki medycznej marynarzy.

3. Każdy  Członek przyjmie ustawodawstwo  określające wymagania w zakresie
wyposażenia  i   sprzętu  medycznego  oraz  szkolenia na  statkach  podnoszących jego
banderę.

4. Krajowe ustawodawstwo będzie zawierać co najmniej następujące wymagania:

  1. wszystkie statki będą posiadać na pokładzie apteczkę, sprzęt medyczny i przewodnik
    lekarski, których specyfikacje zostaną określone i które będą poddawane regularnym
    inspekcjom przez właściwą władzę; wymagania krajowe będą uwzględniać rodzaj
    statku, liczbę osób na nim oraz naturę, miejsce przeznaczenia i czas trwania rejsów
    oraz właściwe krajowe i międzynarodowe normy medyczne;
  2. statki przewożące 100 lub więcej osób i zwykle odbywające podróże międzynarodowe
    o czasie trwania dłuższym niż trzy dni będą miały na pokładzie wykwalifikowanego
    lekarza, który będzie odpowiedzialny za świadczenie opieki lekarskiej; prawo krajowe
    określi także, jakie inne statki będą musiały mieć na pokładzie lekarza, biorąc pod
    uwagę, między innymi, takie czynniki jak czas trwania, naturę i warunki podróży oraz
    liczbę marynarzy na pokładzie;
  3. od statków, które nie mają na pokładzie lekarza będzie się wymagać, by miały na
    pokładzie przynajmniej jednego marynarza odpowiedzialnego za opiekę medyczną i
    podawanie   lekarstw   w   ramach   swych   obowiązków   lub   przynajmniej   jednego
    marynarza potrafiącego udzielać pierwszej pomocy medycznej; osoby odpowiedzialne
    za opiekę medyczną na statku, które nie są lekarzami, będą mieć ukończone szkolenie
    w zakresie opieki medycznej spełniające wymagania Międzynarodowej konwencji o
    wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz
    pełnienia wacht z 1978 r., wraz z poprawkami („STCW”); marynarze wyznaczeni do
    udzielania pierwszej pomocy medycznej będą mieć ukończone szkolenie w zakresie
    pierwszej   pomocy   medycznej,   spełniające   wymagania   STCW;   ustawodawstwo
    krajowe  określi wymagany poziom wyszkolenia, biorąc pod uwagę, między innymi,
    takie czynniki jak czas trwania, natura i warunki podróży i liczbę marynarzy na
    pokładzie; oraz
  4. właściwa władza zapewni za pomocą stworzonego systemu, że porady lekarskie
    świadczone na statku za pośrednictwem radia lub komunikacji satelitarnej, włączając
    w to porady specjalistyczne, dostępne będą 24 godziny na dobę; porady lekarskie,
    włączając w to transmisje informacji medycznej za pomocą radia lub komunikacji
    satelitarnej   pomiędzy   statkiem  i   osobami   na  lądzie  udzielającymi   porad,  będą
    udzielane statkom bezpłatnie, bez względu na ich banderę.

Wytyczna B4.1 – Opieka medyczna na statku i na lądzie Wytyczna B4.1.1 -Zapewnianie opieki medycznej

1. Określając poziom przeszkolenia medycznego zapewnianego na statkach, które nie muszą mieć na pokładzie lekarza, właściwa władza będzie wymagała by:

(a) statki, które w normalnych warunkach mogą dotrzeć do placówki świadczącej opiekę medyczną  w   ciągu   ośmiu   godzin   miały   przynajmniej   jednego   wyznaczonego

58